Με την στήριξη της Περιφέρειας Κρήτης και του Δήμου Ηρακλείου, το Σωματείο Πυροσβεστών Ηρακλείου οργανώνει τα «ΠΥΡΟΜΑΧΕΙΑ 2018» με τουρνουά ποδοσφαίρου που θα πραγματοποιηθεί 23 έως 25 Οκτωβρίου στο Παγκρήτιο Στάδιο με ώρα έναρξης στις 9 το βράδυ και ελεύθερη είσοδο.

Στο τουρνουά θα συμμετάσχουν οι ομάδες:

Πυροσβέστες Ηρακλείου
Ελληνική Αστυνομία
ΔΕΗ
Παλαίμαχοι ΠΟΑ
Παλαίμαχοι Αγίας Βαρβάρας
Δικηγορικός Σύλλογος Ηρακλείου
Πυροσβέστες Ρεθύμνου
Λιμενικό

Κατά την διάρκεια των αγώνων οι συμμετέχοντες θα τιμήσουν την ΟΑΣΗ για το έργο της που αφορά στην προστασία και φροντίδα των παραμελημένων και κακοποιημένων παιδιών, ενώ παράλληλα θα έχουν την ευχέρεια να ενημερωθούν πως να στηρίξουν τις δράσεις της όασης και να γίνουν εθελοντές.


1. Πάνω από 3.2 εκατομμύρια μαθητές πέφτουν θύματα bullying κάθε χρόνο.
2. Περίπου 160.000 έφηβοι επιλέγουν να κάνουν κοπάνα από το σχολείο καθημερινά εξαιτίας του bullying.
3. Πάνω από 67% των μαθητών πιστεύουν ότι το σχολείο δεν ανταποκρίνεται επαρκώς στα περιστατικά bullying, με ένα υψηλό ποσοστό να θεωρεί ότι η βοήθεια των ενηλίκων είναι ανεπαρκής.
4. Ένας στους 4 εκπαιδευτικούς δεν εντοπίζουν περιστατικά bullying και θα επέμβουν μόνο στο 4% των περιπτώσεων.
5. Έως την ηλικία των 14, λιγότερο από το 30% των αγοριών και το 40% των κοριτσιών πρόκειται να μιλήσουν στους συνομήλικους τους για το bullying.
6. Περισσότερο από 71% των μαθητών αναφέρουν περιστατικά bullying στο σχολείο τους.
7. Ένας στους δέκα μαθητές, αλλάζει σχολείο εξαιτίας του επαναλαμβανόμενου bullying.
8. Το σωματικό bullying αυξάνεται στο δημοτικό, φτάνει στο αποκορύφωμα του και μειώνεται στο λύκειο. Το λεκτικό, από την άλλη πλευρά, παραμένει συνεχές.

Το bullying είναι ανεπιθύμητη, επιθετική συμπεριφορά ανάμεσα σε μαθητές σχολικής ηλικίας, το οποίο περιλαμβάνει κάποιου είδους ανισορροπία ισχύος. Η συμπεριφορά επαναλαμβάνεται με το χρόνο. Και τα δύο μέλη, ο μαθητής που ασκεί και ο μαθητής που υφίσταται bullying, ενδέχεται να παρουσιάσουν σοβαρά προβλήματα στο μέλλον.

Είναι υποχρέωση γονέων, εκπαιδευτικών, μαθητών, αλλά και όλων μας, να γνωρίζουμε πως να αναγνωρίζουμε περιστατικά bullying γύρω μας, αλλά και πως μπορούμε να τα αντιμετωπίσουμε με τη δική μας παρέμβαση. Η άγνοια και η αδράνεια, είναι ο νούμερο #1 σύμμαχος των περιστατικών βίας -λεκτικής ή σωματικής- και η πιο αποτελεσματική αντιμετώπιση είναι η δράση, τόσο σε συλλογικό, όσο και σε ατομικό επίπεδο.

Μάρια Σαριδάκη, φιλόλογος, μέλος της Όασης

«Συναγερμός» έχει σημάνει στην αστυνομία, ύστερα από καταγγελία στο τηλέφωνο SOS (2811 117100) της Όασης του παιδιού, ότι υπήκοος Μπαγκλαντές πλησιάζει ανήλικα αγόρια, με σκοπό να τα αποπλανήσει, στις Αγίες Παρασκιές Ηρακλείου.

Συγκεκριμένα, κάτοικοι της περιοχής ενημέρωσαν την Όαση ότι ο άνδρας προσεγγίζει τα παιδιά και τους δείχνει γυμνές φωτογραφίες ανδρών και γυναικών στο κινητό του, ενώ παράλληλα προσπαθεί να τα πείσει να κάνουν λογαριασμό στο facebook ώστε να είναι σε επαφή, με στόχο να τα εκμταλλευτεί.

Ο άνδρας, σύμφωνα με πληροφορίες, δεν δίστασε να δημοσιεύσει τέτοιες φωτογραφίες και στο facebook γεγονός που συνέβαλε στον προβληματισμό της τοπικής κοινωνίας.

Οι κάτοικοι της περιοχής έκαναν την καταγγελία στην Όαση θέλοντας με διακριτικό τρόπο να προλάβουν τα χειρότερα και με πολιτισμένο τρόπο και βάση νόμου να πράξουν το σωστό.

Η ομάδα μας ενημέρωσε άμεσα το Γραφείο Ασφαλείας Ανηλίκων της Υποδιεύθυνσης Ασφάλειας Ηρακλείου, ενώ στο μεταξύ ο άνδρας …έγινε «καπνός» με τη βοήθεια προσώπου της περιοχής…

Πηγή Cretalive

Η σωματική κακοποίηση περιλαμβάνει τραυματισμούς ή κάποια κάκωση που προκαλείται στο παιδί χωρίς να προέρχεται από κάποιο ατύχημα. Μια κάκωση μπορεί να διαπιστωθεί κυρίως στα ακάλυπτα μέρη του παιδιού, όπως για παράδειγμα στο κεφάλι ή στα άκρα. Η κάκωση, επίσης, μπορεί να είναι παραπάνω από μία. Όσον αφορά τις συνέπειες, το παιδί μπορεί να αναπτύξει σοβαρές σωματικές, νοητικές και συναισθηματικές διαταραχές, προβλήματα στις διαπροσωπικές σχέσεις, ακόμη και να οδηγηθεί στον θάνατο.
Η σωματική κακοποίηση είναι ένας σοβαρός κίνδυνος για τη δημόσια υγεία. Από μια έρευνα των ΗΠΑ αναδείχθηκε ότι το 1-2% παιδιών ηλικίας 0-18 μηνών πεθαίνουν κάθε χρόνο και συνολικά 2.500-5.000 παιδιά κακοποιούνται σωματικά (Krugman, 1992). Με βάση τον ΠΟΥ (1999), 1 στα 10.000 παιδιά ηλικίας κάτω των 5 ετών πεθαίνει κάθε χρόνο από σωματική κακοποίηση. Μια μελέτη που είχε πραγματοποιηθεί στην Ελλάδα με 197 περιπτώσεις κακοποίησης και παραμέλησης (Αγάθωνος και Μαραγκός, 1995) έδειξε 6% θνησιμότητα, 7% σοβαρές κακώσεις, 33% προσωρινή αναπηρία και 8% μόνιμη. Αυτά τα δεδομένα προβλέπουν βαρύτερες επιπτώσεις και επιπλοκές από αυτά που μέχρι τώρα ισχύουν σε γενικό πληθυσμό.
Ακόμη, έχει παρατηρηθεί το φαινόμενο του «πολυθυματοποιημένου» παιδιού, δηλαδή, του παιδιού που κατά τη διάρκεια της παιδικής του ηλικίας υφίσταται πολλαπλές μορφές βίας, είτε ταυτόχρονα είτε σε διαφορετικές φάσεις της ανάπτυξής του (Finkelhor et al., 2009).

ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΩΝ ΘΥΜΑΤΩΝ
Παράγοντες που αυξάνουν την ευαλωτότητα των παιδιών είναι η ηλικία και το φύλο. Όσον αφορά την ηλικία, έχει φανεί ότι πολλά βρέφη ή μικρά παιδιά πεθαίνουν από την άδηλη κακοποίησής τους (Hymel, 2006). Στη συνέχεια σχετικά με το φύλο τα κορίτσια είναι γενικά πιο πιθανό να κακοποιηθούν, όμως η σωματική κακοποίηση είναι πιο συχνή στα αγόρια. Άλλοι παράγοντες είναι ειδικά χαρακτηριστικά του παιδιού, όπως παιδιά πρόωρα καθώς και με ειδικές ανάγκες (Wu et al., 2004).

ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΘΥΤΗ
Χαρακτηριστικά του γονιού και της οικογένειας, όπως κατάθλιψη της μητέρας, φτωχός έλεγχος παρορμήσεων, χαμηλή αυτοεκτίμηση, προβλήματα ψυχικής υγείας, αντικοινωνική συμπεριφορά και ενδοοικογενειακή βία αυξάνουν τον κίνδυνο κακοποίησης (Hazen et al., 2006). Οι γυναίκες έχει διαπιστωθεί ότι κακοποιούν περισσότερο σωματικά τα παιδιά τους σε σχέση με τους άνδρες. Όμως, οι άνδρες όταν κακοποιούν, το κάνουν σε τέτοιο σημείο ώστε να αφήσουν το παιδί ανάπηρο ή ακόμα και να το οδηγήσουν στον θάνατο (Kaplan, 1996). Έχει διαπιστωθεί ότι οι άνδρες κακοποιούν τις γυναίκες τους και μετά αυτές κακοποιούν τα παιδιά τους.

ΚΛΙΝΙΚΑ ΓΝΩΡΙΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ
Η σωματική κακοποίηση περιλαμβάνει (Maguire et al., 2005), διαστρέμματα, εξαρθρώσεις, τραύματα, κατάγματα οστών, αλλά και δαγκώματα, εγκαύματα, ή δηλητηριάσεις. Οι κακώσεις περιλαμβάνουν μώλωπες που δεν έχουν σχέση με την δραστηριότητα που κάνει το παιδί ανάλογα την ηλικία του, κηλίδες αίματος στα μάτια και γύρω από το στόμα ή στα άκρα των δαχτύλων.
Σημάδια ότι το παιδί κακοποιείται είναι όταν καθυστερούν να το πάνε στον γιατρό, το ασαφές ιατρικό ιστορικό, η αντιφατική ή αταίριαστη ερμηνεία των κακώσεων από το ίδιο το παιδί, η μεγάλη ευκολία ή η μεγάλη δυσκολία απομάκρυνσης του παιδιού από τους γονείς του και η γρήγορη υποχώρηση των κακώσεων όταν το παιδί εισαχθεί στο νοσοκομείο.

ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ
Η κακοποίηση επηρεάζει την ψυχική υγεία του παιδιού, η οποία χαρακτηρίζεται από άγχος ή καταθλιπτικό συναίσθημα, παλινδρόμηση της ανάπτυξης, κοινωνική απομόνωση, χαμηλή αυτοεκτίμηση, λεκτική και σωματική επιθετικότητα ή και πλήρης συμπτωματολογία της διαταραχής από οξύ στρες αλλά και ψυχοκοινωνικές επιπτώσεις, όπως εγκατάλειψη του σχολείου, χαμηλό μορφωτικό επίπεδο και νεανική παραβατικότητα (Kaplan, 1996).
Η σωματική κακοποίηση που βιώνει ένα παιδί έχει ως αποτέλεσμα στην ενηλικίωσή του να εμφανίσει αγχώδεις ή συναισθηματικές διαταραχές (Carmen et al., 1984), χρήση αλκοόλ και ουσιών (κυρίως στα κορίτσια – Krantz, & Ostergen, 2000), φτωχή δίαιτα και έλλειψη άσκησης και κάπνισμα (Anda et al., 1999).
Έχει παρατηρηθεί ότι τα παιδιά που κακοποιούνται σε μικρή ηλικία, κακοποιούν και οι ίδιοι τα παιδιά τους αργότερα (Kaufman, & Zigler, 1987). Οι επιπτώσεις που έχει η κακοποίηση στη ζωή του παιδιού διαφέρουν από παιδί σε παιδί, ανάλογα με το αναπτυξιακό του στάδιο όταν συμβαίνει η κακοποίηση, τη σοβαρότητα της, τις σχέσεις του παιδιού με το θύτη και τη διάρκεια της κακοποίησης (Briere, 1992).

ΠΡΟΛΗΨΗ
Η κακοποίηση μπορεί και πρέπει να προληφθεί. Αυτό μπορεί να γίνει με την υποστήριξη της οικογένειας μέσα από την εκπαίδευση για τον ρόλο των γονέων και βοήθεια προς τους γονείς. Επιπλέον, είναι απαραίτητο να γίνει εκπαίδευση των επαγγελματιών υγείας μέσα από εκπαιδευτικά προγράμματα για βελτίωση της γνώσης και της ανακάλυψης περιστατικών παιδικής κακοποίησης. Εξίσου σημαντικές είναι και οι θεραπευτικές προσεγγίσεις με υπηρεσίες για τα θύματα αλλά και για ενήλικες που κακοποιήθηκαν ως παιδιά και θεωρούνται πιθανοί μελλοντικοί θύτες. Ακόμη, είναι σημαντικό να εστιάσουμε σε σχολικά προγράμματα και καμπάνιες πρόληψης και εκπαίδευσης.
Τέλος, πρέπει να λάβουμε υπόψη μας τις υπηρεσίες παιδικής προστασίας, πολιτικές σύλληψης και τιμωρίας για τους δράστες και υποχρεωτική θεραπεία για αυτούς. Το 1989 η Γενική Συνέλευση των Η.Ε. υιοθέτησε τη Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού, η οποία αναγνωρίζει και συνιστά σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των παιδιών.
Είναι σημαντικό να τονίσουμε ότι δεν πρέπει να αποσιωπούμε σε φαινόμενα παιδικής κακοποίησης. Ένα παιδί υποφέρει…υποφέρει σιωπηλά και έχει ανάγκη τη βοήθεια μας. Όλοι έχουμε την δύναμη να το σταματήσουμε. Εάν δεν το σταματήσεις εσύ…τότε ποιος;
Εάν γνωρίζετε περιστατικά οποιασδήποτε μορφής παιδικής κακοποίησης, όπως σωματική, σεξουαλική, συναισθηματική, ή παραμέληση μπορείτε να απευθυνθείτε στην »Όαση του Παιδιού», ένα εθελοντικό μη κερδοσκοπικό σωματείο υπεράσπισης και διαφύλαξης των δικαιωμάτων των παιδιών. Εκεί οι ειδικοί θα σας κατευθύνουν για το τι πρέπει να κάνετε. Το email είναι: oasitoupaidiou@gmail.com και το τηλέφωνο 2811 11 7 100.

Φοιτήτριες Ψυχολογίας Κόρχατζη Ειρήνη – Μαυρόκωστα Άννα

Μέλη της Όασης του Παιδιού

3 στους 10 μαθητές θύματα bullying – Τα σημάδια στο παιδί θύμα

Χθες ήταν ο Βαγγέλης, αύριο μπορεί να είναι το δικό σου παιδί. Κάπως έτσι πρέπει να σκεφτούμε για να δράσουμε όλοι κατά του bullying, κατά του σχολικού εκφοβισμού, ώστε να μη θρηνήσουμε άλλα θύματα. Για να πατάξουμε όμως τη νέα αυτή μάστιγα της εποχής, που σαν αράχνη απλώνει τον ιστό της με ανησυχητικό ρυθμό, πρέπει να μάθουμε να διακρίνουμε τα σημάδια. Τα σημάδια στο παιδί θύμα αλλά και στο παιδί θύτη. Και έτσι, σαν γονείς, σαν εκπαιδευτικοί αλλά και σαν κοινωνία να δράσουμε.
Σήμερα ο αξιόλογος κλινικός ψυχολόγος, εκπαιδευτικός και συνεργάτης της «Νέα Κρήτη» Νίκος Παπανικολάου, μέσα από έρευνα που έχει κάνει, αναλύει με κάθε λεπτομέρεια το θέμα «Σχολικός εκφοβισμός». Όπως επίσης το χαρακτήρα και την ψυχοσύνθεση του παιδιού που φοβερίζει ή φοβερίζεται. Δίνει παράλληλα πολύτιμες συμβουλές οδηγίες χειρισμού και επίλυσης του προβλήματος τόσο εντός του σπιτιού όσο και εντός του σχολικού χώρου.
Ξεδιπλώνοντας λοιπόν το θέμα, ο κ. Παπανικολάου ξεκινάει με τα στοιχεία της παιδικής ηλικίας που σχετίζονται με εμφάνιση βίας στους ενήλικους και αυτά είναι: η γονεϊκή αποστέρηση και κακοποίηση, η πρώιμη έκθεση σε βία, οι συχνές διακοπές της οικογενειακής ζωής, οι εκρήξεις θυμού και συχνά μαλώματα και τα διάφορα προβλήματα με μορφές εξουσίας.

Μορφές του σχολικού εκφοβισμού
Ο σχολικός εκφοβισμός τώρα, στον οποίο επικεντρωνόμαστε με αφορμή το χαμό του Βαγγέλη Γιακουμάκη, μπορεί να εκδηλωθεί με διάφορες μορφές. Κυρίως όμως εμφανίζεται με:
Σωματική βία (σπρωξίματα, κλοτσιές, γροθιές, χαστούκια, τράβηγμα μαλλιών κλπ).
Συναισθηματική βία (σκόπιμη απομόνωση του παιδιού, να λερώνουν, να κρύβουν, να καταστρέφουν τα πράγματά του, να το εκβιάζουν για χρήματα, να το απειλούν κλπ).
Λεκτική βία (κοροϊδία, βρίσιμο, σαρκασμός, ειρωνεία, διάδοση ψευδούς φήμης κλπ).
Σεξουαλική βία (ανεπιθύμητο άγγιγμα, απειλές, προσβλητικά μηνύματα, χυδαία γράμματα και εικόνες, πειράγματα κλπ).
Και, τέλος, ηλεκτρονική βία.

Το 30% των μαθητών έχουν δεχτεί bullying
Ενδεικτικό ότι το bullying εισχωρεί όλο και πιο πολύ στην κοινωνία και στην καθημερινότητά μας πέρα από το θάνατο του 20χρονου Βαγγέλη που βύθισε στο πένθος και στη θλίψη την Κρήτη αλλά και όλη την Ελλάδα είναι ότι, σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία, περίπου το 30% των μαθητών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης αναφέρουν ότι έχουν δεχθεί απειλές. Περίπου το 17% έχουν δεχτεί επίθεση χωρίς λόγο από ομάδα συμμαθητών τους, ενώ περίπου το 12% έχουν απουσιάσει από το σχολείο τους από 110 μέρες επειδή δεν αισθάνονται ασφαλείς.

Ποια είναι, ωστόσο, τα σημάδια που δείχνουν ότι ένα παιδί θυματοποιείται από τους συμμαθητές του.
Όπως αναφέρεται στην έρευνα του κλινικού ψυχολόγου εκπαιδευτικού κ. Νίκου Παπανικολάου, το παιδί επιστρέφει σπίτι πεινασμένο, με σκισμένα ρούχα, κατεστραμμένα βιβλία, του λείπουν πράγματα, ζητά ή κλέβει χρήματα (για να τα δώσει στο θύτη εκβιαστή), χάνει συνέχεια το κολατσιό του ή τα χρήματά του. Έχει ανεξήγητες μελανιές χτυπήματα και δίνει απίθανες εξηγήσεις γι’ αυτά. Επίσης, γίνεται ανεξήγητα επιθετικό στο σπίτι, παράλογο, προκαλεί φασαρίες, επιτίθεται σ’ άλλα παιδιά ή αδέλφια. Φοβάται να χρησιμοποιήσει το κινητό ή το email και τρομάζει όταν λαμβάνει μήνυμα στο κινητό. Δε θέλει ούτε να χρησιμοποιήσει το λεωφορείο και αλλάζει διαδρομή πηγαίνοντας προς το σχολείο. Δε θέλει να πηγαίνει σχολείο, κάνει απουσίες κοπάνες ακόμη κι όταν το πρόγραμμα προβλέπει γιορτή ή σχολική εκδρομή. Την ίδια ώρα, δείχνει ανήσυχο και χάνει την αυτοπεποίθησή του. Αρχίζει να τραυλίζει. Σταματάει να τρώει. Κλαίει πριν κοιμηθεί ή έχει εφιάλτες. Απειλεί με αυτοκτονία. Πέφτει η σχολική του επίδοση (π.χ. άριστη μαθήτρια έρχεται αδιάβαστη και γράφει κάτω απ’ τη βάση, για να μην τη λένε «φυτό» οι συμμαθητές της).

Οδηγίες προς γονείς
Η τακτική επικοινωνία με το παιδί είναι πρώτιστης σημασίας (το ρωτάμε πώς τα περνά κλπ), όπως αναφέρει ο κλινικός ψυχολόγος εκπαιδευτικός Νίκος Παπανικολάου. Επίσης ως γονείς δεν πρέπει να αμελούμε τα σημάδια με φράσεις του τύπου «δε βαριέσαι, παιδιά είναι». Αν το παιδί μας πέσει θύμα σχολικής βίας οφείλουμε να βρισκόμαστε δίπλα του. Να του κάνουμε σαφές και ξεκάθαρο ότι δε φταίει αυτό, επισημαίνοντας παράλληλα ότι έκανε πολύ καλά που μίλησε και εξωτερίκευσε το πρόβλημά του.
Από την άλλη, τώρα, δεν πρέπει να πιέσουμε το παιδί να κάνει αντεπίθεση, αν δεν μπορεί να το κάνει. Σε μια τέτοια περίπτωση πρέπει να του διδάξουμε να στέκεται όρθιο με αυτοπεποίθηση να κοιτά στα μάτια και να μιλά με παρρησία.
Την ίδια ώρα, ως γονείς, πρέπει να μιλήσουμε σε εκπαιδευτικό του σχολείου, καθώς μπορεί να μην γνωρίζει τίποτε για το θέμα. Να δραστηριοποιήσουμε το Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων και να ζητήσουμε τη στήριξη ειδικών (σχολικούς ψυχολόγους κλπ).
Επίσης, συμβουλεύουμε το παιδί να μην δίνει οπουδήποτε το κινητό του ή το email του. Αν το παιδί αρχικά δεν θέλει να πάει σχολείο δεν πρέπει να επιμείνουμε. Αλλά το βοηθάμε εντάσσοντάς το σε άλλες δραστηριότητες όπως προσκοπισμός, καλλιτεχνικά κλπ. Αν έχουμε σοβαρά περιστατικά (τραυματισμό) καλό είναι να μιλήσουμε με την Αστυνομία ή με δικηγόρο, απαιτώντας παράλληλα απ’ το σχολείο να μιλήσει με τους γονείς του θύτη αλλά και με άλλους γονείς, που πιθανά τα παιδιά τους να έχουν πέσει θύματα.
Αν τώρα το παιδί σας εκφοβίζει άλλα παιδιά, εφαρμόστε σταθερά όρια και ποινές με συνέπεια (οι ποινές δεν περιλαμβάνουν σωματική τιμωρία). Ερευνήστε τι το απασχολεί. Προσπαθήστε να το στηρίξετε. Εξηγήστε του ότι η συμπεριφορά του είναι απαράδεκτη και ότι ο αντίκτυπος στ’ άλλα παιδιά είναι πολύ βαρύς (αυξάνουμε την ενσυναίσθηση). Αποθαρρύνετε άλλα μέλη της οικογένειάς σας να εκδηλώσουν εκφοβιστικές συμπεριφορές. Διδάξτε στο παιδί σας τρόπους συμπεριφοράς για επίλυση συγκρούσεων, που δεν περιλαμβάνουν βία. Επικοινωνήστε με το σχολείο και τους γονείς των θυμάτων.
Αν το παιδί σας εκφοβίζει επειδή είναι απομονωμένο, προσπαθήστε να το βοηθήσετε να βρει έστω κι ένα φίλο, στον οποίο θα φέρεται με σεβασμό. Εντάξτε το παιδί σας σε δημιουργικές δραστηριότητες.
Ζητήστε τη βοήθεια ειδικού. Αναζητήστε παθολογικές συμπεριφορές στην οικογένειά σας. Η λεκτική κακοποίηση μέσα στην οικογένεια είναι πολύ σοβαρό πρόβλημα και ο σχολικός εκφοβισμός ίσως είναι το «καμπανάκι» ότι κάποια σοβαρά θέματα στην οικογένειά σας ζητούν επίλυση άμεσα.

Τι πρέπει να προσέχουν οι εκπαιδευτικοί
Εξηγούμε απ’ την πρώτη σχολική μέρα τι είναι ο σχολικός εκφοβισμός. Κάνουμε μια μικρή αφίσα για το φαινόμενο. Ευαισθητοποιούμε τα παιδιά που κάνουν μια μικρή ενδοσχολική έρευνα στο φαινόμενο. Διδάσκουμε στα παιδιά να σέβονται τις μεταξύ τους ιδιαιτερότητες. Αφιερώνουμε χρόνο για τη δημιουργία μιας ομάδας συνεργασίας στην τάξη. Ξεκαθαρίζουμε το «όποιος σιωπά είναι συνυπεύθυνος». Μιλούμε και ενθαρρύνουμε το παιδί θύμα. Επιβάλλουμε κυρώσεις στο θύτη. Σπάζουμε την κλίκα των εκφοβιστών. Ενθαρρύνουμε το θύμα να κάνει παρέες με άλλα παιδιά και είμαστε ανοικτοί σε επικοινωνία με τους γονείς.

Άμυνα… «Πιστέψτε στον εαυτό σας»
Η καλύτερη άμυνα για το θύμα είναι να πιστέψει στον εαυτό του. Να καταλάβει ότι σε καμία περίπτωση δε φταίει για ό,τι του συμβαίνει. Ότι αυτό συμβαίνει και σε πολλά άλλα παιδιά. Γι’ αυτό και δεν πρέπει να διστάζει να μιλήσει και να αποθηκεύσει τα SMS και τ’ απειλητικά email, καθώς είναι πειστήρια. Επίσης, το θύμα δεν πρέπει να ξεχνά το δικαίωμα ν’ αλλάξει σχολείο, όπως και το να αντικαταστήσει τις αρνητικές σκέψεις με θετικές.

Πηγή Μαρία Αντωνογιαννάκη – Νέα Κρήτη