3934767_f260

• Οι γονείς πρέπει να μάθουν στο παιδί τα τηλέφωνα τους, τη διεύθυνση του σπιτιού και πώς να καλεί την αστυνομία.

• Δεν πρέπει ποτέ να βάζουν το όνομα του παιδιού πάνω στην τσάντα ή τα ρούχα του ,γιατί ίσως κάποιος τα φωνάξει με το όνομα τους και έτσι τους φανεί πιο γνώριμος.

• Να είναι διαθέσιμοι όταν το παιδί τους θέλει να τους πει κάτι, γιατί έτσι θα μάθει να στρέφεται αμέσως σε εκείνους αν κάτι συμβεί.

• Να μάθουν στα παιδιά να μη φοβούνται να εκφράσουν τους φόβους τους.

• Να μην τα πιέζουν να αγκαλιάζουν κάποιο συγγενή ή φίλο αν τα παιδιά δεν θέλουν. Πρέπει το παιδί να νιώθει ελεύθερο να επιλέξει μόνο του αν θέλει να αγκαλιάσει κάποιον ή όχι.

• Αν το παιδί είναι πολύ αρνητικό απέναντι σε κάποιο φιλικό ή συγγενικό τους πρόσωπο να προσπαθούν να μάθουν το γιατί.

• Να μάθουν στα παιδιά τους την συνέπεια με το να είναι οι ίδιοι συνεπείς. Αν αργήσουν να σχολάσουν από τη δουλειά να τηλεφωνούν στα παιδιά και να τα ενημερώνουν

• Δεν πρέπει να αφήνουν ποτέ ένα παιδί να περιπλανιέται μόνο του σε ένα κατάστημα ή στο δρόμο. Δεν πρέπει να το αφήνουν ποτέ μόνο του μέσα στο αυτοκίνητο. Δεν πρέπει να το αφήνουν ποτέ να πηγαίνει μόνο του σε δημόσια τουαλέτα.

.• Εξηγήστε στα παιδιά ότι ένας άνθρωπος που θέλει να τους κάνει κακό, μπορεί να προσπαθήσει να τα δελεάσει με γλυκά, καραμέλες, παιχνίδια,, αυτοκόλλητα. Επίσης μπορεί να κάνει ότι είναι τραυματισμένος ή ότι χρειάζεται οδηγίες ή βοήθεια. Ένας ενήλικας που χρειάζεται βοήθεια δε θα την ζητήσει από ένα παιδί.

• Επικίνδυνοι δεν είναι μόνοι οι ξένοι αλλά και άνθρωποι που μπορεί να είναι γνωστοί στο παιδί.

• Μάθετε στο παιδί να προφυλάσσει το σώμα του. Να αναγνωρίζει τα καλά και τα κακά αγγίγματα.

• Ενημερώστε το για τα δικαιώματά του.

• Δώστε του την δυνατότητα να μάθει ότι δεν είναι πάντα καλή η πλήρης υπακοή στους κανόνες. Όταν νιώθει ότι του παραβιάζουν την ελευθερία του ή το σώμα του, να μάθει να λέει ΟΧΙ!!

• Να μάθει να εκφράζει τι του αρέσει και τι όχι.

• Να μάθει να χρησιμοποιεί τη φωνή του για να φωνάξει αν νιώθει ότι κινδυνεύει, να μάθει τους μυς του σώματός του και πως μπορούν να του δώσουν δύναμη όταν είναι σε κίνδυνο.

Ένα γεγονός που πολλοί άνθρωποι δεν γνωρίζουν σχετικά με τα κακοποιημένα παιδιά, είναι ότι συχνά αγαπούν το άτομο που τα κακομεταχειρίζεται. Είναι δύσκολο να το πιστέψουμε, αλλά είναι αλήθεια!

Αυτό συμβαίνει γιατί το άτομο αυτό, είναι συχνά κάποιος που γνωρίζουν καλά και εμπιστεύονται, μέσα από το περιβάλλον τους. Συνεπώς τα παιδιά διστάζουν να αποκαλύψουν ότι κακοποιούνται, καθώς φοβούνται ότι το άτομο που τα βλάπτει θα πάθει κάτι κακό. Ένας άλλο λόγος είναι ότι πολλές φορές απειλούνται από τον ίδιο το θύτη.

Τα παιδιά που έχεις υπό την φροντίδα σου σε αγαπούν και σε εμπιστεύονται. Ένα παιδί που έχει υποστεί κακοποίηση, ίσως σου μιλήσει για αυτό που του συνέβη. Το να ακούσεις αυτό το παιδί είναι πολύ δύσκολο. Μπορεί να αντιδράσεις με διάφορους τρόπους. Η αντίδραση σου όμως είναι πολύ σημαντική για το παιδί. Εάν αντιδράσεις με απέχθεια ή δεν πιστέψεις αυτά που σου λέει, ίσως σταματήσει να σου εξιστορείται τι συνέβη. Αυτό θα το αποτρέψει να δεχτεί βοήθεια. Θα αποτρέψει τον τερματισμό της κακοποίησης.

Πρέπει να ακούτε με πολύ προσοχή ένα παιδί που σας μιλάει για την τραυματική εμπειρία του. Μην ξεχνάτε, ότι είναι πολύ δύσκολο για εκείνο να εξωτερικεύσει αυτά που το βασανίζουν. Ειδικά όταν το παιδί έχει υποστεί σεξουαλική κακοποίηση, έχει καταφέρει να βρει όλο το κουράγιο που διαθέτει για να σας μιλήσει. Το πως θα μπορέσετε να βοηθήσετε το παιδί θα κριθεί από το πως θα χειριστείτε την συζήτηση.

Ακολουθήστε τις παρακάτω συμβουλές, όταν μιλάτε με ένα παιδί που αποκαλύπτει κακοποίηση:

  • Βοηθήστε το παιδί να αισθανθεί άνετα. Δεν είναι εύκολο για ένα παιδί να μιλάει για την κακοποίηση του. Σεβαστείτε την ιδιωτικότητα του και μιλήστε του σε ένα ήσυχο μέρος, το οποίο θα είναι όμως οικείο. Αυτό θα το βοηθήσει να αισθανθεί άνετα.
  • Καθησυχάστε το παιδί ότι δεν είναι δικό του λάθος. Τα περισσότερα παιδιά που έχουν υποστεί κακοποίηση αισθάνονται ή κατηγορούνται από τους θύτες τους, ότι εκείνα είναι υπεύθυνα για αυτό που τους συνέβη. Είναι πολύ σημαντικό να πείτε στο παιδί ότι δεν είναι ένοχο και υπεύθυνο για την κακοποίηση του. Πρέπει να ξέρουν ότι δεν έχουν κάνει τίποτα κακό.
  • Προσπαθήστε να μην αντιδράσετε με σόκ, θυμό ή απέχθεια. Η αντίδρασή σας απέναντι σε αυτά που το παιδί σας εκμυστηρεύεται είναι πολύ σημαντική για εκείνο. Να είστε ήρεμοι καθώς σας παρακολουθεί με προσοχή. Εάν αντιδράσετε με θυμό ή απέχθεια, δεν θα νιώσει άνετα να συνεχίσει. Ίσως ακόμα του δημιουργήσετε φόβο και σύγχυση. Αυτό θα σας αποτρέψει από το να ενεργήσετε έγκαιρα και να το βοηθήσετε.
  • Μην πιέσετε το παιδί να σας μιλήσει. Δώστε του χρόνο και αφήστε το να μιλήσει με το δικό του ρυθμό. Σε περίπτωση που το παιδί είναι απρόθυμο να μιλήσει, μην το αναγκάσετε. Ακόμη εάν δεν αισθάνεται άνετα όταν μιλάει για συγκεκριμένα γεγονότα, μην το πιέσετε για περισσότερες λεπτομέρειες. Μπορείτε να αλλάξετε θέμα συζήτησης, με κάτι που το κάνει να νιώθει πιο άνετα.
  • Μην αναγκάσετε το παιδί να σας δείξει τα τραύματα του. Εάν εκείνο θέλει να τα δείξει, μπορείτε να του το επιτρέψετε. Στην περίπτωση όμως που είναι απρόθυμο, μην το πιέσετε. Ακόμη δεν μπορείτε να επιμείνετε να βγάλει τα ρούχα του ώστε να δείτε έαν διαθέτει όντως μώλωπες.
  • Χρησιμοποιήστε απλές λέξεις, κατανοητές από τα παιδιά. Εάν το παιδί πει κάτι που δεν καταλαβαίνετε, όπως μια λέξη για ένα μέρος του σώματος, ζητήστε από το παιδί να σας δείξει το μέρος αυτό στο σώμα του. Μην διορθώνετε και σε καμία περίπτωση μην γελάτε με τις λέξεις που χρησιμοποιεί το παιδί. Όταν χρησιμοποιείται τις ίδιες λέξεις που χρησιμοποιεί το παιδί, το βοηθάτε να χαλαρώσει και να νιώσει λιγότερο φοβισμένο. Με αυτό τον τρόπο, το παιδί θα νιώσει ότι το καταλαβαίνουν.
  • Μην ανακρίνετε το παιδί. Ο σκοπός της συζήτησής σας είναι να μαζέψετε αρκετές πληροφορίες, ώστε να κάνετε επίσημη καταγγελία. Όταν έχετε τις πληροφορίες που χρειάζεστε μπορείτε να σταματήσετε τη συζήτηση. Μην προσπαθήσετε να αποδείξετε ότι συνέβη η κακοποίηση.
  • Κάντε κατάλληλες ερωτήσεις. Επιλέξτε προσεχτικά το λεξιλόγιο των ερωτήσεων σας. Αυτό εξασφαλίζει ότι θα πάρετε σωστές πληροφορίες από το παιδί. Για παράδειγμα, εάν δείτε ένα μώλωπα στο παιδί, που πιθανόν να προέρχεται από κακοποίηση, μπορείτε να πείτε στο παιδί “Αυτό πρέπει να πονάει. Θέλεις να μου πείς πως έγινε;”. Δεν θα ήταν κατάλληλο να πείτε, “Αυτή η μελανιά έγινε επειδή κάποιος σε χτύπησε;”. Θυμηθείτε ότι μπορεί να κάνετε περισσότερο κακό εάν «φυτέψετε» στο παιδί ιδέες ή λέξεις. Αφήστε το να σας πει την ιστορία του και να σας δώσει απαντήσεις.
  • Μην κάνετε “Γιατί” ερωτήσεις. Ερωτήσεις όπως «Γιατί σε χτύπησε» ή «Γιατί το έκανε αυτο», θα μπερδέψουν το παιδί περισσότερο. Θυμηθείτε ότι τα παιδιά που έχουν υποστεί κακοποίηση συχνά δεν καταλαβαίνουν για ποιο λόγο τους συμβαίνει. Αυτού του είδους οι ερωτήσεις θα τα αναγκάσουν να σκεφτούν τα αίτια της κακοποίησης. Επιπλέον δεν πρόκειται να σας δώσουν χρήσιμες πληροφορίες.
  • Μην μάθετε στο παιδί νέους όρους ή λέξεις. Κάτι τέτοιο μπορεί να το επηρεάσει ή να το βλάψει. Επίσης αλλάζετε την αρχική αποκάλυψη του παιδιού, κάτι που είναι σημαντικό σε σχέση με το νόμο και το δίκαιο.
  • Προσπαθήστε να καταλάβετε τι ζητάει το παιδί απο εσάς. Ίσως ζητήσει να υποσχεθείτε ότι δεν θα αποκαλύψετε το μυστικό του. Ίσως ζήτήσει να του πείτε τι πρόκειται να κάνετε. Είναι χρήσιμο να ξέρετε τι περιμένει το παιδί απο εσάς. Θα σας βοηθήσει να σχεδιάσετε τις επόμενες κινήσεις σας.
  • Να είστε ειλικρινής με το παιδί. Πείτε του πως πρόκειται να ενεργήσετε. Αυτό θα του εμπνεύσει εμπιστοσύνη. Μην υποσχεθείτε πράγματα που δεν μπορούν να γίνουν. Για παράδειγμα, πείτε του ότι ίσως χρειαστεί να το αποκαλύψετε σε κάποιον, έτσι ώστε να μην ξαναπληγώθει. Με αυτό τον τρόπο δεν θα φοβηθεί εάν ανακαλύψει ότι κάποιος άλλος ξέρει το μυστικό του.
  • Επιβεβαιώστε τα συναισθήματα του παιδιού. Πείτε του ότι είναι λογικό να νιώθει φοβισμένο, πληγωμένο, μπερδεμένο ή θυμωμένο.
  • Στηρίξτε το παιδί. Κάντε το να νιώσει ότι χαίρεστε που σας εκμυστηρεύτηκε αυτό το συμβάν. Δείξτε του ότι το πιστεύετε και ότι νοιάζεστε. Μερικά παιδιά θεωρούν ότι δεν θα τα θέλετε πια, εξαιτίας αυτού που σας είπαν. Διαβεβαιώστε τα ότι είστε ακόμη φίλοι τους.
  • Θυμηθείτε: η ασφάλεια του παιδιού είναι το παν. Να είστε ευαίσθητοι και να νοιάζεστε για την ασφάλεια του. Να έχετε υπόψιν ότι υπάρχει η πιθανότητα να κακοποιηθεί περαιτέρω στο μέλλον εάν μαθευτεί ότι κατήγγειλε την κακοποίηση του. Εάν θεωρείτε ότι το παιδί βρίσκετε σε κίνδυνο, επικοινωνήστε με την αστυνομία το συντομότερο δυνατόν.

Πηγή: http://www.extension.purdue.edu/providerparent

«Τα χέρια είναι για να φροντίζουν και όχι για να τιμωρούν. Σηκώστε το χέρι σας κατά της σωματικής τιμωρίας των παιδιών!». Μια μεγάλη εκδήλωση διοργάνωσε στις 30 Απριλίου 2009 στο Ζάππειο Μέγαρο, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά της Σωματικής Τιμωρίας, το Δίκτυο για την Πρόληψη και Καταπολέμηση της Σωματικής Τιμωρίας στα Παιδιά, συντονιστής του οποίου είναι ο Συνήγορος του Παιδιού.
Ο καραγκιοζοπαίκτης Γιάννης Νταγιάκος, συνεργάτης του Σπαθάρειου Μουσείου, έδωσε το δικό του μήνυμα κατά της σωματικής τιμωρίας των παιδιών.

 

Η ενδοοικογενειακή βία μπορεί να συμβεί σε οποιαδήποτε οικογένεια. Μερικές φορές οι γονείς κακοποιούν ο ένας τον άλλο, το οποίο μπορεί να είναι δύσκολο βίωμα για ένα παιδί. Άλλοι γονείς κακοποιούν τα παιδιά τους χρησιμοποιώντας σωματική ή λεκτική βία ως τρόπος πειθαρχίας.

Ενδοοικογενειακή Βία

Πως μπορούμε να ενημερώσουμε τα ίδια τα παιδιά για το θέμα της κακοποίησης ώστε αν βρεθούν στη θέση του θύματος να το αναγνωρίσουν, να πάρουν τον έλεγχο της ζωής τους και να μιλήσουν για αυτό;

Ξεφυλλίζοντας αυτό τον οδηγό, μπορείτε να μάθετε τι ακριβώς θα λέγαμε στα παιδιά για να τα ενημερώσουμε τι σημαίνει παιδική κακοποίηση! Σε αυτό το σύντομο βιβλίο, με απλά και κατανοητά λόγια, εξηγούνται οι μορφές της κακοποίησης, οι λόγοι που κάποιος ενήλικας μπορεί να κακοποιεί, τι μπορεί να κάνει το παιδί αν το ίδιο είναι θύμα κακοποίησης και τι συμβαίνει αν τελικά ενημερώσει κάποιον ότι κακοποιείται.

Η αγάπη που εισπράττουν τα παιδιά από τους γονείς τους, αλλά κυρίως από τη μητέρα τους, είναι σημαντικότατος παράγοντας για την καλύτερη ανάπτυξη του εγκεφάλου των παιδιών αλλά και για την πνευματική και ψυχική τους ηρεμία, ενώ τα προστατεύει από την κατάθλιψη, όταν θα περάσουν στην εφηβεία και όταν θα ενηλικιωθούν.

Αγάπη Μητέρας Επιστήμονες από το πανεπιστήμιο του St Louis στην Washington, μελέτησαν τους συναισθηματικούς παράγοντες, όπως η αγάπη του γονέα προς το παιδί του, και κατά πόσο εκείνοι επηρεάζουν την ανάπτυξη του μικρού παιδιού. Η μελέτη έγινε σε παιδάκια ηλικίας 3 με 6 ετών, και κατέδειξε ότι η αγάπη και η φροντίδα δεν αλλάζει μόνο τις καρδιές και τις απόψεις των παιδιών, αλλά και τους εγκεφάλους τους.

 Οι γονείς που συμμετείχαν μαζί με τα παιδιά τους, δεν απάντησαν απλά σε ένα ερωτηματολόγιο, αλλά εγκλείστηκαν (όλη η οικογένεια: γονείς και παιδιά) σε ένα εργαστήριο. Εκεί οι γονείς προσπαθούσαν να βοηθήσουν τα παιδιά, να αντιμετωπίσουν μια τεχνητή στρεσογόνο κατάσταση που από πριν οι επιστήμονες είχαν σχεδιάσει και προσαρμόσει στο άγχος της καθημερινότητας, και στη σχέση παιδιού – γονέα.

 Μερικά χρόνια αργότερα οι επιστήμονες μέτρησαν, με τη βοήθεια της μαγνητικής τομογραφίας, το μέγεθος του ιππόκαμπου του εγκεφάλου των μικρών παιδιών που συμμετείχαν στη μελέτη. Συνυπολογίζοντας μια σειρά παραγόντων που επηρεάζουν το μέγεθος του τμήματος αυτού, διαπίστωσαν ότι τα παιδιά με ιδιαίτερα τρυφερούς αλλά και προστατευτικούς γονείς (στην πλειοψηφία των περιπτώσεων βέβαια, οι μητέρες ήταν εκείνες που ασχολιόντουσαν περισσότερο με τα παιδιά τους) είχαν σημαντικά μεγαλύτερους ιππόκαμπους, σε σχέση με τα παιδιά που οι μητέρες τους ήταν λιγότερο ή και ελάχιστα προστατευτικές και τρυφερές.

 Όταν ένας ιππόκαμπος είναι μικρότερος, αυξάνονται οι πιθανότητες εμφάνισης διαφόρων ψυχολογικών, πνευματικών και νοητικών προβλημάτων, όπως είναι η κατάθλιψη, το μετατραυματικό στρες, ακόμη και το Αλτσχάιμερ. Επίσης εάν κάποιος έχει κατάθλιψη και μικρό ιππόκαμπο, σημαίνει πως η ανταπόκριση του στα αντικαταθλιπτικά, θα είναι μικρότερη από όσους έχουν κατάθλιψη αλλά μεγαλύτερο ιππόκαμπο. Ο μεγάλος ιππόκαμπος βοηθάει τόσο στη διαχείριση του άγχους και των προβλημάτων, όσο και στη δημιουργία και αποθήκευση των αναμνήσεων.

 Η κακοποίηση του παιδιού, η έλλειψη τρυφερότητας, η παραμέληση, ακόμη και το… κάπνισμα, είναι παράγοντες που δεν βοηθούν τον ιππόκαμπο να αναπτυχθεί και τον σμικραίνουν.

 Πάντως στα παιδιά που εμφανίζουν τα συμπτώματα πρόωρης κατάθλιψης, ο ρόλος της μητέρας και γενικά του γονέα, δεν είχε επίπτωση στο μέγεθος του ιππόκαμπου. Οι ερευνητές αποδίδουν το φαινόμενο αυτό, σε γενετική κατασκευή. Όπως λένε χαρακτηριστικά: «Ο τρόπος που λειτουργεί ο πολύπλοκος ανθρώπινος εγκέφαλος, είναι σε κάθε περίπτωση πολυπαραγοντικός»

 Τα ίδια αποτελέσματα που έχουν να κάνουν με τη συμπεριφορά της μητέρας προς το παιδί και το πώς εκείνο αναπτύσσει τον ιππόκαμπο του, έχουν διαπιστωθεί και σε μελέτες με ζώα.

Πηγή: http://www.iatropedia.gr