Δύο μαθητές, ένα παράδειγμα ευθύνης – Η ΟΑΣΗ τους τιμά στο ΗΡΑ Creta Cup

Η ΟΑΣΗ – Ομάδα Ανηλίκων Στήριξης Ηρακλείου, μέσα στον καταιγισμό αναφορών και συζητήσεων γύρω από την παραβατικότητα των ανηλίκων το τελευταίο διάστημα, αισθάνεται την ανάγκη να σταθεί στην άλλη όψη της νεολαίας. Να αναδείξει και να τιμήσει μια πράξη που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τη βία και την αδιαφορία και μας θυμίζει τι σημαίνει ενεργός πολίτης, ευθύνη και αγάπη για τον τόπο, μέσα από τα μάτια και τις πράξεις δύο παιδιών.

Δύο μαθητές της Α’ Λυκείου, ο Γιώργος και ο Στέλιος, με δική τους πρωτοβουλία και χωρίς καμία οργανωμένη καθοδήγηση, αφιέρωσαν τρεις ώρες από τον χρόνο τους για να καθαρίσουν ένα παρατημένο πάρκο της πόλης μας, γεμάτο σκουπίδια και εγκατάλειψη.

Με γάντια και σακούλες, έκαναν αυτό που θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητο για όλους μας – αλλά δυστυχώς δεν είναι. Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι, παρά τις επανειλημμένες ενημερώσεις τους προς τον Δήμο Ηρακλείου για τον μη λειτουργικό φωτισμό του πάρκου, δεν υπήρξε καμία ανταπόκριση.

Η πράξη αυτών των δύο παιδιών δεν συνοδεύτηκε από φωνές, προβολή ή επιδίωξη αναγνώρισης. Ήταν μια σιωπηλή αλλά ουσιαστική πράξη κοινωνικής ευθύνης. Μια πράξη που διαψεύδει τα στερεότυπα περί «αδιάφορης νεολαίας» και αποδεικνύει ότι το μέλλον έχει πρόσωπο, αξίες και συνείδηση.

Για τον λόγο αυτό, η ΟΑΣΗ ανακοινώνει ότι θα βραβεύσει τον Γιώργο και τον Στέλιο στο πλαίσιο του Διεθνούς Τουρνουά Ρυθμικής Γυμναστικής ΗΡΑ Creta Cup, που διοργανώνει το ΗΡΑ, ως ελάχιστη ένδειξη αναγνώρισης και σεβασμού απέναντι στην πράξη και το ήθος τους.

Η βράβευση αυτή δεν αφορά μόνο δύο παιδιά. Αφορά το μήνυμα που εκπέμπουν:
ότι η κοινωνία αλλάζει με πράξεις,
ότι η ευθύνη δεν έχει ηλικία,
ότι η ελπίδα δεν φωνάζει – δουλεύει.

Θερμά συγχαρητήρια αξίζουν και στις οικογένειές τους, γιατί τέτοια παιδιά δεν μεγαλώνουν τυχαία. Μεγαλώνουν μέσα σε αξίες, παράδειγμα και καθημερινή στάση ζωής.

Η ΟΑΣΗ και το ΗΡΑ θα συνεχίσουν να στηρίζουν και να αναδεικνύουν τέτοιες πράξεις, γιατί πιστεύουμε ακράδαντα πως το μέλλον δεν χτίζεται με σχόλια από τον καναπέ, αλλά με πράξεις.