Πριν λίγες μέρες, ένας δεκατριάχρονος έγινε δωρητής οργάνων. Δεν το ζήτησε. Απλά έκανε ποδήλατο όταν ένας οδηγός πέρασε με 130, τον χτύπησε κι εξαφανίστηκε. Ένας άλλος χτύπησε μια γιαγιά με το εγγονάκι της στη Σαντορίνη. Το εγγονάκι έζησε κι είδε τον οδηγό να αναπτύσσει ταχύτητα και να χάνεται, ενώ η γιαγιά του ψυχορραγούσε στην άσφαλτο.

Ας μη μασάμε τα λόγια μας: όταν τρέχεις πάνω από τα όρια ταχύτητας σε κατοικημένη περιοχή, είσαι ή ηλίθιος (δεν έχεις καταλάβει ότι μπορεί να κόψεις κάποιον) ή εγκληματίας (δε σε νοιάζει αν κόψεις κάποιον). Δεν υπάρχει άλλη κατηγορία.

Εξ ορισμού οι ηλίθιοι δεν καταλαβαίνουν, ενώ οι εγκληματίες δε νοιάζονται. Ό,τι και να τους πεις, θα συνεχίσουν να κάνουν αυτό που έκαναν, γιατί …έτσι. Λογικές, προτροπές, επιχειρήματα κτλ δεν πρόκειται να έχουν κανένα αποτέλεσμα.

Στη χώρα μας, αν κάποιος από τους ανωτέρω (ηλίθιος ή εγκληματίας) χτυπήσει έναν άνθρωπο, δεν έχει κανένα λόγο να μείνει και να βοηθήσει το θύμα του. Διαλέξεις περί συμπαράστασης και συμπόνοιας δεν τον αγγίζουν. Ξέρει πως αν εξαφανιστεί άμεσα μπορεί και να μην εντοπιστεί ποτέ, οπότε θα τη γλιτώσει. Αν εντοπιστεί, η θέση του δεν επιδεινώνεται καθόλου: ακόμη και παρά την εγκατάλειψη, το περιστατικό εξακολουθεί να θεωρείται φόνος εξ αμελείας, δηλαδή πλημμέλημα.

Δε θα συζητήσω καν για την παράνοια του να θεωρείται η αφαίρεση μιας ανθρώπινης ζωής πλημμέλημα αρκεί να γίνει με όχημα. Λες και το σημαντικό είναι το μέσο κι όχι το αποτέλεσμα.

Όχι, αυτή τη στιγμή θα συζητήσω για κάτι άλλο: έστω ότι το τροχαίο που προκάλεσες ήταν πλημμέλημα. Έστω ότι αν και έτρεχες με 130 χλμ σε κατοικημένη περιοχή δεν είχες καταλάβει ότι μπορεί να χτυπήσεις ανθρώπους. Έστω ότι περνώντας με κόκκινο δεν είχες ιδέα ότι κινδυνεύεις να σκοτώσεις κάποιον. Έστω ότι παίρνοντας τα κλειδιά μεθυσμένος δεν κατάλαβες ότι είσαι επικίνδυνος. Έστω λοιπόν ότι χτύπησες έναν άνθρωπο με πλήρη αθωότητα.

Η εγκατάλειψη όμως; Έγινε κι αυτή κατά λάθος; Από «αμέλεια»;

Είναι δυνατόν να χτυπήσεις κάποιον, ν’ ακούσεις το γδούπο του σώματος στο αμάξι, το τρίξιμο των οστών που σπάνε, την πνιγμένη κραυγή και να μη σταματήσεις παγωμένος; Είναι δυνατόν να συνεχίσεις χωρίς να βγεις να δεις τι έγινε αυτός ο άνθρωπος που βρέθηκε μπροστά στις ρόδες σου; Να πάρεις έστω ένα τηλέφωνο, βρε αδερφέ, να έρθει το ασθενοφόρο, μόνο να τον αφήσεις εκεί, πάνω στην άσφαλτο να ψυχομαχά ολομόναχος;

Είναι δυνατόν αυτό να γίνει κατά λάθος; Από αμέλεια; Και τι αμέλεια είναι αυτή; Αμέλεια του στιλ «αχ, αμέλησα να σταματήσω» ή αμέλεια του στιλ «Τι με μέλει; Σιγά μη σταματήσω.»

Αυτή τη στιγμή οι ηλίθιοι και οι εγκληματίες που χτυπούν έναν άνθρωπο στο δρόμο, έχουν τα πάντα να κερδίσουν αν φύγουν και τίποτα να χάσουν. Αν όμως η εγκατάλειψη δικαζόταν χωριστά; Θέλω να πω, κάθε οπλοφορία δεν είναι απαραίτητα και οπλοχρησία, κάθε ληστεία δεν περιλαμβάνει απαραίτητα και φόνο. Γιατί λοιπόν θεωρούμε το τροχαίο και την εγκατάλειψη πακέτο; Δεν εγκαταλείπουν όλοι.

Άλλωστε, ακόμη κι αν το τροχαίο ήταν «ατύχημα» και «κακιά στιγμή» πώς μπορεί να είναι τυχαίο το να εγκαταλείψεις έναν άνθρωπο; Είναι επιλογή, που δε θα την κάνει φυσικά ο ευσυνείδητος οδηγός. Θα την κάνει ο ηλίθιος ή ο εγκληματίας και γι αυτούς ακριβώς χρειάζεται ένα γερό φόβητρο: αν χτύπησες έναν άνθρωπο, είναι «ατύχημα». Αν όμως τον αφήσεις και φύγεις, είναι σαν να τον καταδικάζεις σε θάνατο συνεπώς θα δικαστείς για φόνο. Με λίγα λόγια, μείνε και μπορεί ν’ αθωωθείς – φύγε και θα γίνεις μόνιμος τρόφιμος Κορυδαλλού.

Είναι ο καλύτερος τρόπος που μπορώ να σκεφτώ για να πάψουν πια οι εγκαταλείψεις που έχουν γίνει επιδημία στη χώρα μας. Αν σκέφτεστε τίποτα καλύτερο, παρακαλώ να μου το πείτε. Δεν αντέχω άλλο πια – δε θέλω να ξανακούσω για δεκατριάχρονους που δεν έφτασαν ποτέ στο σπίτι…

Πηγή: Μαμάδες+ στον δρόμο

Με άξονα την αλληλεγγύη, την εκπαίδευση, την συμμετοχή, την κοινωνική ένταξη, την δημιουργία, την κοινωνική επιχειρηματικότητα, την καινοτομία και τέλος την ενίσχυση του αισθήματος αυτοπροστασίας και αυτενέργειας των ίδιων των παιδιών, ευελπιστούμε να αφυπνίσουμε και κυρίως να ενεργοποιήσουμε γονείς, εκπαιδευτικούς, ειδικούς κλπ αλλά και απλούς πολίτες σε ό,τι αφορά τους κινδύνους που αντιμετωπίζει το Παιδί σήμερα.Τα νέα κοινωνικά δεδομένα που αφορούν τόσο στην οικονομική κρίση, όσο και στην έλευση μεγάλου αριθμού προσφύγων στην Κρήτη αλλά και η ευρύτερη ανάπτυξη της ιδέας του εθελοντισμού, μας ώθησαν να συνεχίσουμε τις ενημερωτικές ημερίδες σε θέματα παραμέλησης και κακοποίησης των παιδιών, με σκοπό την συμμετοχή και των ομάδων αυτών στις δραστηριότητες στα κοινά.

Για τους λόγους αυτούς, με ιδιαίτερη χαρά σας ενημερώνουμε για την πραγματοποίηση της 2ης Ημερίδας με θέμα «Παιδί σε κίνδυνο».

Η ημερίδα συνδιοργανώνεται με το Συμβούλιο Ένταξης Μεταναστών & Προσφύγων του Δήμου Ηρακλείου, την συνεργασία του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ηρακλείου «Δομήνικος Θεοτοκόπουλος», την υποστήριξη της Περιφέρειας Κρήτης, ενώ χορηγός της αίθουσας είναι η Ανάπτυξη Αθλητισμού Ηρακλείου.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

09:30  Προσέλευση – Εγγραφές

10:00  Χαιρετισμοί – Συντονισμός: Γιώργος Κανάκης, Ταξίαρχος ΕΛΑΣ εα, ΟΑΣΗ

ΠΡΩΤΗ ΕΝΟΤΗΤΑ

10:15  Στρογγυλό τραπέζι

Ομιλητές/Εισηγητές:

Αντώνης Παπαδομανωλάκης, Ιατροδικαστής Κρήτης

Αστυνόμος Β΄ Γρηγόρης Μαυριδάκης, Ψυχολόγος Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Περιφέρειας Κρήτης

Σταυρούλα Μήλιου, Κοινωνική Λειτουργός

Πόλυ Αγοράκη, Κοινωνική Λειτουργός, Δήμος Ηρακλείου

Αστυνόμος Β’ Δήμητρα Ζέρβα, Γραφείο Ανηλίκων ΥΑ Ηρακλείου

Νίκος Παπανικολάου, Κλινικός Ψυχολόγος – Εκπαιδευτικός

11:45 Διάλειμμα καφέ

ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΝΟΤΗΤΑ

12:00 Στρογγυλό τραπέζι / βιωματικά

Ομιλητές:

Gian Andrea Paolo Garancini, Πρόεδρος ΣΕΜΠ, Εντεταλμένος Δημοτικός Σύμβουλος Δήμου Ηρακλείου & Γεωργία Τσαφή, Κοινωνική Λειτουργός, Δήμος Ηρακλείου

Λίνα Πελεκίδου & Μανώλης Προκοπάκης, Εργαστήριο Διαπολιτισμικής Αγωγής και Δράσης Τμήμα Κοινωνικής Εργασίας ΤΕΙ Κρήτης

Μαρία Φλουράκη, Δικηγόρος – Ελληνική Ένωση για τα ανθρώπινα δικαιώματα

Εκπρόσωποι αλλοδαπών και προσφύγων, μέλη του Συμβουλίου Ένταξης Μεταναστών & Προσφύγων

Ιωάννα Κύρου – Χριστίνα Φαχούρη, Κέντρο Ένταξης Μεταναστών, Δήμος Ηρακλείου

13:10 Βιωματικό, Μαρία Σβολιαντοπούλου, Ψυχολόγος και Ιωάννα Παχύ, φοιτήτρια κοινωνικής εργασίας, μέλη στην ΟΑΣΗ

13:30 Εθελοντισμός – αποφώνηση, Εθελοντές Ομάδας Στήριξης Ανηλίκων Ηρακλείου

H διοργάνωση της ημερίδας έχει ως στόχο:

α) την ανάδειξη και προβολή θεμάτων που αντιμετωπίζουν τα παιδιά που κινούνται στις μέρες μας εκτός πλαισίων (οικογένεια, σχολείο, εξωσχολικές δραστηριότητες). Θα γίνει αναφορά σε θέματα κακοποίησης και παραμέλησης καθώς είναι φαινόμενα που συνεχίζουν να ταλανίζουν την ελληνική κοινωνία και θα αναπτυχθούν ζητήματα όπως η μόρφωση-παιδεία, η παιδική αθωότητα, τα παιδικά χρόνια και η ανεμελιά σε συνδυασμό με την παρουσίαση στατιστικών στοιχείων σε τοπικό επίπεδο.

β) την ενημέρωση, ευαισθητοποίηση και επαγρύπνηση της τοπικής κοινωνίας, της οικογένειας, των δομών εκπαίδευσης, των φορέων και όλων των εμπλεκόμενων με κάθε είδους εξωσχολική δραστηριότητα.

γ) την προσπάθεια κινητοποίησης και δημιουργίας ενός πυρήνα συμπολιτών, οι οποίοι μέσα από το ενδιαφέρον, τη γνώση και την εμπειρία, θα μπορέσουν τόσο να κατανοήσουν όσο και να κατευθύνουν δράσεις καινοτόμες και να σταθούν αρωγοί στις ήδη υπάρχουσες κρατικές και μη δομές προκειμένου να απαλυνθούν τα παραπάνω νοσηρά φαινόμενα.

δ) τη δημιουργία ευνοϊκών συνθηκών αλληλεπίδρασης και τον συντονισμό δράσεων από κοινού των γονέων με την εκπαιδευτική και την επιστημονική κοινότητα και όλων των εμπλεκομένων με τις δραστηριότητες των παιδιών.

ε) τη διάδοση της γνώσης μέσω της δημοσίευσης των εργασιών της ημερίδας στην ιστοσελίδα της Όασης.

Στην ημερίδα περιλαμβάνονται προφορικές παρουσιάσεις επιστημονικών και επαγγελματικών εργασιών, θα ακολουθήσουν δε βιωματικά τραπέζια συζήτησης στα επί μέρους θέματα.

Δεν υπάρχει χρηματική επιβάρυνση εγγραφής ή συμμετοχής, ενώ στους συμμετέχοντες θα δοθεί βεβαίωση παρακολούθησης.

Μετά την πρώτη επιτυχημένη μας προσπάθεια να αναδείξουμε τον οδικό πολιτισμό στο 2ο δημοτικό σχολείο Ηρακλείου (Μποδοσάκειο), αυτή τη φορά επισκεφτήκαμε ένα άλλο σχολείο, εκτός Ηρακλείου, στη Φορτέτσα, όπου την Πέμπτη 7 Ιουνίου 2018 ολοκληρώσαμε άλλη μία δράση με τα υπέροχα παιδιά των τάξεων Ε1 και Ε2, στο 21ο δημοτικό σχολείο Ηρακλείου. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Μια εβδομάδα νωρίτερα επισκεφτήκαμε το σχολείο και συναντήσαμε τα παιδιά στις τάξεις τους για να μάθουμε μέσα από τα δικά τους τα μάτια πως τα ίδια βιώνουν καθημερινά την σχέση τους με τα μηχανοκίνητα οχήματα, αυτοκίνητα, δίκυκλα, ποδήλατα, είτε ως επιβάτες, είτε ως πεζοί. Με την καθοδήγηση των δασκάλων τους, δώσαμε τα κίνητρα στους μικρούς μας φίλους να προετοιμαστούν, φτιάχνοντας χειροκατασκευές με σήματα STOP, σημειώματα με συμβουλές προς τους οδηγούς, επιβραβεύσεις των συνετών οδηγών αλλά και συστάσεων/εικονικών κλήσεων σε περιπτώσεις που οδηγούσαν χωρίς να τηρούν βασικούς κανόνες κυκλοφορίας.

Την προσπάθεια αυτή με αίτημα στην Αστυνομική Διεύθυνση Ηρακλείου στήριξαν εξαιρετικά με την παρουσία τους ο Αρχιφύλακας Σχοιναράκης Γεώργιος και ο Αστυφύλακας Παναγιωτόπουλος Κωνσταντίνος, Δικυκλιστές του Τμήματος Τροχαίας Ηρακλείου.

Οι μαθητές και μαθήτριες που συμμετείχαν στη βιωματική αυτή δράση, αφού χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες, των παρατηρητών, των πεζών και των τροχονόμων, ενημερώθηκαν για τα καθήκοντά τους και βγήκαν έξω στον δρόμο που βρίσκεται το σχολείο τους, στην οδό Σόλωνος 102. Λειτουργώντας σταδιακά μέσα και από τους τρεις ρόλους τα παιδιά, βίωναν πως είναι άλλοτε να είσαι πεζός, άλλοτε οδηγός και άλλοτε τροχονόμος, ενώ παράλληλα σημείωναν και τις ελλείψεις από πλευράς σήμανσης.

Μέσα από το κοινωνικό αυτό πείραμα, τα ίδια τα παιδιά, κατέγραψαν τις ακόλουθες παρατηρήσεις:

• Παρκαρισμένα οχήματα σε μέρη όπου απαγορεύεται η στάση και η στάθμευση.
• Ανυπαρξία διάβασης πεζών κοντά στη στάση λεωφορείου καθώς και στην εκκλησία του Τιμίου Σταυρού.
• Απουσία πινακίδων σήμανσης απαγόρευσης στάσης, στάθμευσης και ορίου ταχύτητας.
• Πινακίδες σε κακή κατάσταση ή άλλες κρυμμένες πίσω από φυλλωσιές δέντρων.
• Οδηγοί που είχαν αμελήσει να φορέσουν τη ζώνη ασφαλείας.
• Οδηγοί που μιλούσαν στο κινητό.
• Οδηγοί που με το ένα χέρι οδηγούσαν και το άλλο κάπνιζαν.
• Οδηγοί που δεν φορούσαν προστατευτικό κράνος.
• Οδηγοί με το προστατευτικό κράνος κρεμασμένο στο τιμόνι.
• Οδηγοί που οδηγούσαν επικίνδυνα σε κατοικημένη περιοχή με μεγαλύτερη ταχύτητα από την επιτρεπόμενη.
• Παιδιά στο πίσω κάθισμα χωρίς ζώνη ασφαλείας.

Οι μαθητές/τριες όταν ολοκληρώθηκε η δράση, κουβέντιασαν με τους εθελοντές, τους αστυνομικούς και τους δασκάλους τους αναπτύσσοντας τους προβληματισμούς τους. Έπειτα,κατέγραψαν βελτιωτικές προτάσεις για καλύτερη οδική ασφάλεια, οι οποίες συνοψίζονται παρακάτω:

• Περισσότερες διαβάσεις πεζών.
• Σαμαράκια που αναγκάζουν τους οδηγούς να ελαττώνουν ταχύτητα.
• Ανανέωση πινακίδων.
• Πινακίδες με όρια ταχύτητας.
• Πινακίδες «Προσοχή Σχολείο».
• Φωτεινές σημάνσεις.
• Σε επικίνδυνα σημεία έκριναν αναγκαίο την ύπαρξη φαναριών.
• Πεζοδρόμια.
• Να ενημερωθούν οι γονείς για το πώς πρέπει να φέρνουν και να παίρνουν τα παιδιά από το σχολείο, διότι τόσο στην προσέλευση όσο και στο σχόλασμα δημιουργούνται προβλήματα και ελλοχεύει ο κίνδυνος τροχαίου.

Ευχαριστούμε θερμά την δασκάλα Μαρία Μπούμπουρα και τον δάσκαλο Δημήτρη Γρυσμπολάκη, καθώς και την Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Περιφέρειας Κρήτης που ενέκρινε το αίτημα να υποστηρίξει την προσπάθειά μας αυτή η Ελληνική Αστυνομία, προκειμένου να δώσουμε μια μοναδική ευκαιρία στα παιδιά να μας εκπαιδεύσουν στον Οδικό Πολιτισμό!

More

Η ΟΑΣΗ, σε συνεργασία με την δημιουργό του μουσικοθεατρικού έργου «ΠετροΨαλιδοΧαρτοΧώρα» Έφη Δράκου, δίνουμε μια μεγάλη ευκαιρία σε μικρούς και μεγάλους να ζήσουν από κοντά την δύναμη των παιδιών να δημιουργούν και να δείχνουν τον δρόμο.

Η παράσταση αρχίζει το Σάββατο 21 Απριλίου στις 6 το απόγευμα και θα επαναληφθεί την επόμενη μέρα Κυριακή 22 Απριλίου την ίδια ώρα. Πρόκειται για ένα πρωτότυπο μουσικοθεατρικό έργο που μας μιλά για την διαφορετικότητα.

«Δεν χρειάζεται να είμαστε ίδιοι για να είμαστε μαζί. Το μαζί χρειάζεται.»

«Δυνατός δεν είναι αυτός που μπορεί να σε ρίξει κάτω, αλλά αυτός που μπορεί να σε σηκώσει από κάτω.»

«Η δύναμη κάποιου δεν πρέπει να μετριέται από το πόσο οι άλλοι τον φοβούνται, αλλά από το πόσο οι άλλοι τον σέβονται».

«Μας μαθαίνουν από μικρούς πως υπάρχει μόνο ένας σκοπός κι ένας τρόπος. Όμως στην ζωή δεν μπορείς να ξέρεις από την αρχή ποιος είναι ο σκοπός σου. Τον βρίσκεις ανάλογα με αυτό που επιθυμείς και μπορείς κι όχι ανάλογα με αυτό που σου επιβάλλουν κάποιοι άλλοι».

Αυτά και άλλα πολλά έχουν να μας μάθουν οι μικροί μας ταλαντούχοι ηθοποιοί! Πρόκειται για παιδιά ηλικίας 7- 18 που όλα μαζί παίζουν χορεύουν, τραγουδούν με αξιοθαύμαστες ερμηνείες.

ΥΠΟΘΕΣΗ:
Μια παρέα παιδιών ξεκινά ένα ονειρικό ταξίδι στην Πετροψαλιδοχαρτοχώρα, όπου ζουν οι πέτρες, τα ψαλίδια και τα χαρτιά, έχοντας ψυχή και επιβάλλονται ο ένας στον άλλο με τον γνωστό αέναο τρόπο που επιβάλλονται και οι άνθρωποι! Ανάλογα δηλαδή με την δύναμη και την ισχύ τους! Εκεί γνωρίζουν τον Χριτς που είναι ένα σκουριασμένο ψαλίδι, τον Μουτζούρη, ένα τσαλακωμένο χαρτάκι και τον Ρόκυ, μια ντροπαλή ελαφρόπετρα. Μέσα από τραγούδια, χορό, περιπέτεια και πολλές αστείες καταστάσεις τα παιδιά καταλύουν τις διακρίσεις και τους κοινωνικούς διαχωρισμούς, διαπιστώνοντας πως όλοι είμαστε κάπου δυνατοί και κάπου είμαστε αδύναμοι, έτσι κι αλλιώς!

Κείμενο – Σκηνοθεσία ΕΦΗ ΔΡΑΚΟΥ
Σκηνικά – Κοστούμια ΑΝΝΑ ΧΙΛΕΤΖΑΚΗ
Πρωτότυπη Μουσική ΙΩΑΝΝΑ ΚΕΛΕΣΗ
Χορογραφίες ΧΑΡΑ ΚΑΡΑΛΗ
Στίχοι ΕΦΗ ΔΡΑΚΟΥ, ΙΩΑΝΝΑ ΚΕΛΕΣΗ
Ήχος –Φωτισμοί ΝΙΚΟΣ ΑΣΠΡΑΔΑΚΗΣ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΛΟΓΕΡΑΚΗΣ
Trailer – Φωτογραφίες ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΓΟΥΛΑ-ΜΑΝΟΣ ΜΠΟΡΜΠΟΥΔΑΚΗΣ
Σχεδιασμός Αφίσας ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΦΡΑΤΖΕΣΚΑΚΗΣ-ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΡΑΓΟΥΜΑΝΑΚΗΣ
Επιμέλεια Μουσικής ΝΙΚΟΣ ΑΣΠΡΑΔΑΚΗΣ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΛΟΓΕΡΑΚΗΣ
ΙΩΑΝΝΑ ΚΕΛΕΣΗ
Πλήκτρα ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΛΟΓΕΡΑΚΗΣ

Η ηχογράφηση και μίξη της μουσικής της παράστασης έγινε στο GROOVE STUDIO από τον ΓΙΑΝΝΗ ΠΡΑΤΙΚΑΚΗ.

ΠΑΙΖΟΥΝ ΜΕ ΣΕΙΡΑ ΕΜΦΑΝΙΣΗΣ

Κατερίνα: ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΒΕΪΣΑΚΗ
Βάσω: ΒΑΣΩ ΚΟΝΤΟΠΡΙΑ
Μιχάλης: ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΠΟΓΡΗΣ
Νικόλας: ΝΙΚΟΛΑΣ ΜΠΟΓΡΗΣ
Πορτατίφ, Σοφό βιβλίο: ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΝΑΧΜΙΑΣ
Κομοδίνο, Ψαλιδάκι, Χαρτάκι, Πέτρα: ΗΛΙΑΧΤΙΔΑ ΡΑΚΙΝΤΖΗ -ΚΑΡΑΛΗ
Πολυθρόνα, Ψαλιδάκι, Χαρτάκι, Πέτρα: ΕΛΕΝΗ ΧΟΥΛΑΚΗ
Κάδρο, Ψαλιδάκι, Χαρτάκι, Πέτρα: ΕΛΣΑ ΑΛΕΞΑΚΗ
Ψαλιδάκι, Χαρτάκι, Πέτρα: ΜΑΡΙΑ ΓΙΑΝΝΑΔΑΚΗ
Χριτς: ΜΑΡΙΑ ΤΖΟΥΑΝΑΚΗ
Μουτζούρης: ΘΕΟΔΩΡΑ ΑΓΓΕΛΑΚΗ
Κριτικός Τέχνης: ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΠΟΡΜΠΟΥΔΑΚΗΣ
Ρόκυ: ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ

Στην σκηνή με τα black lights συμμετέχουν τα παιδιά:
ΘΕΟΔΩΡΑ ΑΓΓΕΛΑΚΗ, ΕΛΣΑ ΑΛΕΞΑΚΗ, ΜΑΡΙΑ ΓΙΑΝΝΑΔΑΚΗ ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ, ΕΛΕΝΗ ΧΟΥΛΑΚΗ, ΗΛΙΑΧΤΙΔΑ ΡΑΚΙΝΤΖΗ – ΚΑΡΑΛΗ, ΜΑΡΙΑ ΤΖΟΥΑΝΑΚΗ

Τα έσοδα της παράστασης θα διατεθούν στην ομάδας μας προκειμένου να συνεχίσουμε να προσφέρουμε φροντίδα και προστασία σε ευπαθείς οικογένειες με παραμελημένα και κακοποιημένα παιδιά.

Γενική είσοδος: 7€ • Παιδικό: 5€

Ο όρος «κακοποίηση» είναι από μόνος του πολύ βαριά φορτισμένος. Κάτι που οι περισσότεροι από εμάς δε γνωρίζουμε, όμως, είναι οι συνθήκες υπό τις οποίες υφίσταται η παιδική κακοποίηση.

Μπορεί στο μυαλό μας η έννοια αυτή να ισούται με ακραίες καταστάσεις, όμως αυτό δεν ισχύει πάντα.

Η μια όψη του νομίσματος είναι η σωματική/φυσική, σεξουαλική αλλά και η συναισθηματική κακοποίηση.

Η άλλη όψη, την οποία συχνά αμελούμε ή ακόμα χειρότερα αγνοούμε, είναι η παραμέληση ενός παιδιού.

ΣΕ ΜΙΑ ΣΥΝΤΟΜΗ ΑΝΑΛΥΣΗ:

Σωματική/ φυσική κακοποίηση: οποιαδήποτε ενέργεια από ενήλικα σε παιδί η οποία μπορεί να προκαλέσει σωματική και κατ’ επέκταση συναισθηματική βλάβη και δεν οφείλεται σε ατύχημα. Γίνεται συστηματικά και είναι εμφανής στο σώμα του παιδιού (καψίματα, μελανιές, δαγκωματιές, εκδορές, μώλωπες).

Σεξουαλική κακοποίηση:αποτελεί οποιαδήποτε ενέργεια ενός ενήλικα να ικανοποιηθεί σεξουαλικά μέσω ενός παιδιού. Γίνεται πάντα χωρίς τη συγκατάθεση του παιδιού και έχει διάφορες μορφές όπως θωπεία, βιασμός, σεξουαλική εκμετάλλευση, εξώθηση σε πορνεία, έκθεση γυμνών μερών του σώματος του παιδιού, παραγωγή πορνογραφικού υλικού και έκθεση αυτού με κάθε τρόπο/μέσον.

Συναισθηματική κακοποίηση:είναι η πιο δύσκολα εντοπίσημη κατηγορία παιδικής κακοποίησης. Στο μεγαλύτερο ποσοστό συνυπάρχει με τις άλλες δύο μορφές κακοποίησης, όμως μπορεί να υπάρξει και μόνη της σε πολλές περιπτώσεις. Οτιδήποτε βλάπτει την αυτοεκτίμηση ενός παιδιού και τραυματίζει την ψυχική του υπόσταση αλλά και τη συναισθηματική του σταθερότητα, αποτελεί συναισθηματική κακοποίηση. Φωνές, ταπείνωση, υποτίμηση, αρνητική κριτική και σύγκριση, απειλές εγκατάλειψης ή ξυλοδαρμού, δημιουργία ενοχών στο παιδί είναι κάποια από τα χαρακτηριστικά που, όταν γίνονται συστηματικά, μας κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου.

Παραμέληση:αποτελεί επίσημο συστατικό της παιδικής κακοποίησης σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας. Εντοπίζεται σε τραυματισμό (ή και θάνατο) ενός παιδιού λόγω απουσίας/ανευθυνότητας/παραμέλησης από το φροντιστή/γονέα του και κυρίως στην παραμέληση των φυσικών αναγκών του παιδιού όπως: στέρηση επαρκούς σίτισης/καταφυγίου/επίβλεψης/ιατρικής φροντίδας/εκπαίδευσης , ενώ υπάρχει η δυνατότητα παροχής τους και αυτό δεν συμβαίνει.

Είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι η κακοποίηση περιλαμβάνει πράξεις και παραλείψεις που μπορεί να βλάψουν σωματικά ή ψυχολογικά ένα παιδί και μπορεί να συμβεί σε οποιονδήποτε χώρο ζεί και δραστηριοποιείται το παιδί (σπίτι, σχολείο, εξωσχολικές δραστηριότητες, παιδική κατασκήνωση κλπ).

ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΜΕ ΠΟΣΟΣΤΑ…

Μέσω του Κέντρου Στήριξης Παιδιού και Οικογένειας Κρήτης,για το έτος 2016 στηρίχθηκαν 215 οικογένειες με 471 παιδιά.

Τα 118 περιστατικά αφορούσαν παιδιά θύματα βίας, σωματικής και σεξουαλικής, αλλά και παραμέλησης. Τα περισσότερα κρούσματα αφορούν παιδιά 7-12 ετών και το εντυπωσιακό ποσοστό του 92% αναφέρεται στους γονείς ως θύτες.

Τραγικό ποσοστό για τα περιστατικά σεξουαλικής κακοποίησης μας έδειξε ότι το 70%-85% θύτης είναι κάποιος που το παιδί γνωρίζει καλά και εμπιστεύεται.

Σε πανελλαδικό επίπεδο, τα παιδιά ως θύματα κακοποίησης για το 2016, ανέρχονται σε 1.400 καταγεγραμμένα περιστατικά.

“Σχεδόν 2 στα 10 παιδιά στην Ελλάδα αναφέρουν ότι έχουν υποστεί σεξουαλική βία κατά τη διάρκεια της ζωής τους”

Έρευνα Ινστιτούτου Υγείας, 2013.

Και το ποσοστό αυτό δεν είναι αντιπροσωπευτικό, καθώς το μεγαλύτερο ποσοστό παιδιών που κακοποιούνται, δεν το αναφέρουν ποτέ….

      1 ΣΤΑ 5 ΠΑΙΔΙΑ, ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΟ;;;;

ΕΝΔΕΙΞΕΙΣ:

Αναφερόμενη σε γονείς, εκπαιδευτικούς, φροντιστές αλλά και οποιονδήποτε έχει να κάνει με παιδιά, παρακάτω θα βρείτε κάποιες ενδείξεις, που σε καμία περίπτωση δεν αποτελούν από μόνες τους απόδειξη παιδικής κακοποίησης, σε κάθε περίπτωση όμως η αλλαγή της συμπεριφοράς ενός παιδιού θα πρέπει να μας θορυβήσει.

• Πτώση σχολικών επιδόσεων/συστηματική απουσία από το σχολείο

• Παραπτωματική συμπεριφορά

• Χαμηλή αυτοεκτίμηση/ επιφυλακτικότητα (σαν να περιμένει συνεχώς πως κάτι κακό θα συμβεί)

• Φαίνεται  συνεχώς κουρασμένο

• Δεν έχει φίλους

• Είναι καταθλιπτικό/έχει απουσία ενδιαφέροντος για παιχνίδια, δραστηριότητες ή ακόμα και της σωματικής του υγειινής

• Παρουσιάζει ξαφνικές ή ακραίες αλλαγές στη συμπεριφορά του

• Παρουσιάζει διατροφικές διαταρραχές, διαταρραχές ύπνου ή αγχώδεις διαταρραχές

• Επιζητά έντονα την προσοχή

• Κλέβει ή ζητάει φαγητό από τους συμμαθητές του

• Παρουσιάζει καθυστέρηση στη σωματική  και συναισθηματική του ανάπτυξη

• Παρατηρούμε ανεξήγητα καψίματα, μελανιές, εκδορές, δαγκωματιές (όχι απαραίτητα πρόσφατες)

• Φοβάται όταν ο εκπαιδευτικός επικοινωνεί με τους γονείς

• Αναφέρει τραυματισμό από γονέα ή από άλλον ενήλικα.

• Φοβάται να συναντήσει κάποιους ανθρώπους

• Έρχεται πολύ νωρίς και φεύγει πολύ αργά/ Δεν εκφράζει την επιθυμία ή κλαίει όταν είναι να γυρίσει σπίτι

• Ζωγραφίζει με σκούρα χρώματα, έντονες μουτζούρες, αιχμηρά στοιχεία, απεικονίζει εικόνες εγκατάλειψης/χωρίς λεπτομέρειες/απουσία  χαρακτηριστικών ή ακόμα και σεξουαλικές παραστάσεις

• Έχει ανάρμοστη (σεξουαλική) συμπεριφορά για την ηλικία του

• Παραπονιέται για πόνο ή φαγούρα στις ιδιαίτερες περιοχές του.

ΔΩΣΤΕ ΠΡΟΣΟΧΗ!

Αλλαγές στη συμπεριφορά ενός παιδιού δεν αποτελούν πάντα δείγματα κακοποίησης, είναι όμως πάντα ενδείξεις κάποιας ψυχοπιεστικής κατάστασης που βιώνει το παιδί και πρέπει να διερευνηθεί.

Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι: τραύμα, πόνος, φόβος, απειλή, αποστροφή ή δημιουργία ενοχής μέσα από το ρόλο κάποιου ενήλικα πάντα, αποτελούν εκδηλώσεις παιδικής κακοποίησης.

Σημαντικότατο σημείο αφού εντοπίσουμε ότι ένα παιδί έχει υποστεί κακοποίηση, είναι η δική μας συμπεριφορά και αντιμετώπιση. Δεν αντιδρούμε ποτέ με φωνές, απέχθεια, αποστροφή, αρνητικά, φορτισμένες λέξεις/εκφράσεις και απότομες γενικά κινήσεις.

Να θυμάστε πάντα ότι ένα παιδί έχει ανάγκη την αποδοχή, την στήριξη, τη βοήθεια, την υπομονή, την κατανόηση και κυρίως την αγάπη μας!

Και όπως λέει και ένα αγαπημένο ρητό:

«Να γελάς πάντα σε ένα παιδί. Εάν δεν το κάνεις, του χαλάς την πεποίθηση πως ο κόσμος είναι καλός!»

Έλενα Καδιανάκη, ψυχολόγος, μέλος της Όασης