ΠΩΣ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΤΕ ΣΕ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΥΠΟΣΤΕΙ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ

Ένα γεγονός που πολλοί άνθρωποι δεν γνωρίζουν σχετικά με τα κακοποιημένα παιδιά, είναι ότι συχνά αγαπούν το άτομο που τα κακομεταχειρίζεται. Είναι δύσκολο να το πιστέψουμε, αλλά είναι αλήθεια!

Αυτό συμβαίνει γιατί το άτομο αυτό, είναι συχνά κάποιος που γνωρίζουν καλά και εμπιστεύονται, μέσα από το περιβάλλον τους. Συνεπώς τα παιδιά διστάζουν να αποκαλύψουν ότι κακοποιούνται, καθώς φοβούνται ότι το άτομο που τα βλάπτει θα πάθει κάτι κακό. Ένας άλλο λόγος είναι ότι πολλές φορές απειλούνται από τον ίδιο το θύτη.

Τα παιδιά που έχεις υπό την φροντίδα σου σε αγαπούν και σε εμπιστεύονται. Ένα παιδί που έχει υποστεί κακοποίηση, ίσως σου μιλήσει για αυτό που του συνέβη. Το να ακούσεις αυτό το παιδί είναι πολύ δύσκολο. Μπορεί να αντιδράσεις με διάφορους τρόπους. Η αντίδραση σου όμως είναι πολύ σημαντική για το παιδί. Εάν αντιδράσεις με απέχθεια ή δεν πιστέψεις αυτά που σου λέει, ίσως σταματήσει να σου εξιστορείται τι συνέβη. Αυτό θα το αποτρέψει να δεχτεί βοήθεια. Θα αποτρέψει τον τερματισμό της κακοποίησης.

Πρέπει να ακούτε με πολύ προσοχή ένα παιδί που σας μιλάει για την τραυματική εμπειρία του. Μην ξεχνάτε, ότι είναι πολύ δύσκολο για εκείνο να εξωτερικεύσει αυτά που το βασανίζουν. Ειδικά όταν το παιδί έχει υποστεί σεξουαλική κακοποίηση, έχει καταφέρει να βρει όλο το κουράγιο που διαθέτει για να σας μιλήσει. Το πως θα μπορέσετε να βοηθήσετε το παιδί θα κριθεί από το πως θα χειριστείτε την συζήτηση.

Ακολουθήστε τις παρακάτω συμβουλές, όταν μιλάτε με ένα παιδί που αποκαλύπτει κακοποίηση:

  • Βοηθήστε το παιδί να αισθανθεί άνετα. Δεν είναι εύκολο για ένα παιδί να μιλάει για την κακοποίηση του. Σεβαστείτε την ιδιωτικότητα του και μιλήστε του σε ένα ήσυχο μέρος, το οποίο θα είναι όμως οικείο. Αυτό θα το βοηθήσει να αισθανθεί άνετα.
  • Καθησυχάστε το παιδί ότι δεν είναι δικό του λάθος. Τα περισσότερα παιδιά που έχουν υποστεί κακοποίηση αισθάνονται ή κατηγορούνται από τους θύτες τους, ότι εκείνα είναι υπεύθυνα για αυτό που τους συνέβη. Είναι πολύ σημαντικό να πείτε στο παιδί ότι δεν είναι ένοχο και υπεύθυνο για την κακοποίηση του. Πρέπει να ξέρουν ότι δεν έχουν κάνει τίποτα κακό.
  • Προσπαθήστε να μην αντιδράσετε με σόκ, θυμό ή απέχθεια. Η αντίδρασή σας απέναντι σε αυτά που το παιδί σας εκμυστηρεύεται είναι πολύ σημαντική για εκείνο. Να είστε ήρεμοι καθώς σας παρακολουθεί με προσοχή. Εάν αντιδράσετε με θυμό ή απέχθεια, δεν θα νιώσει άνετα να συνεχίσει. Ίσως ακόμα του δημιουργήσετε φόβο και σύγχυση. Αυτό θα σας αποτρέψει από το να ενεργήσετε έγκαιρα και να το βοηθήσετε.
  • Μην πιέσετε το παιδί να σας μιλήσει. Δώστε του χρόνο και αφήστε το να μιλήσει με το δικό του ρυθμό. Σε περίπτωση που το παιδί είναι απρόθυμο να μιλήσει, μην το αναγκάσετε. Ακόμη εάν δεν αισθάνεται άνετα όταν μιλάει για συγκεκριμένα γεγονότα, μην το πιέσετε για περισσότερες λεπτομέρειες. Μπορείτε να αλλάξετε θέμα συζήτησης, με κάτι που το κάνει να νιώθει πιο άνετα.
  • Μην αναγκάσετε το παιδί να σας δείξει τα τραύματα του. Εάν εκείνο θέλει να τα δείξει, μπορείτε να του το επιτρέψετε. Στην περίπτωση όμως που είναι απρόθυμο, μην το πιέσετε. Ακόμη δεν μπορείτε να επιμείνετε να βγάλει τα ρούχα του ώστε να δείτε έαν διαθέτει όντως μώλωπες.
  • Χρησιμοποιήστε απλές λέξεις, κατανοητές από τα παιδιά. Εάν το παιδί πει κάτι που δεν καταλαβαίνετε, όπως μια λέξη για ένα μέρος του σώματος, ζητήστε από το παιδί να σας δείξει το μέρος αυτό στο σώμα του. Μην διορθώνετε και σε καμία περίπτωση μην γελάτε με τις λέξεις που χρησιμοποιεί το παιδί. Όταν χρησιμοποιείται τις ίδιες λέξεις που χρησιμοποιεί το παιδί, το βοηθάτε να χαλαρώσει και να νιώσει λιγότερο φοβισμένο. Με αυτό τον τρόπο, το παιδί θα νιώσει ότι το καταλαβαίνουν.
  • Μην ανακρίνετε το παιδί. Ο σκοπός της συζήτησής σας είναι να μαζέψετε αρκετές πληροφορίες, ώστε να κάνετε επίσημη καταγγελία. Όταν έχετε τις πληροφορίες που χρειάζεστε μπορείτε να σταματήσετε τη συζήτηση. Μην προσπαθήσετε να αποδείξετε ότι συνέβη η κακοποίηση.
  • Κάντε κατάλληλες ερωτήσεις. Επιλέξτε προσεχτικά το λεξιλόγιο των ερωτήσεων σας. Αυτό εξασφαλίζει ότι θα πάρετε σωστές πληροφορίες από το παιδί. Για παράδειγμα, εάν δείτε ένα μώλωπα στο παιδί, που πιθανόν να προέρχεται από κακοποίηση, μπορείτε να πείτε στο παιδί “Αυτό πρέπει να πονάει. Θέλεις να μου πείς πως έγινε;”. Δεν θα ήταν κατάλληλο να πείτε, “Αυτή η μελανιά έγινε επειδή κάποιος σε χτύπησε;”. Θυμηθείτε ότι μπορεί να κάνετε περισσότερο κακό εάν «φυτέψετε» στο παιδί ιδέες ή λέξεις. Αφήστε το να σας πει την ιστορία του και να σας δώσει απαντήσεις.
  • Μην κάνετε “Γιατί” ερωτήσεις. Ερωτήσεις όπως «Γιατί σε χτύπησε» ή «Γιατί το έκανε αυτο», θα μπερδέψουν το παιδί περισσότερο. Θυμηθείτε ότι τα παιδιά που έχουν υποστεί κακοποίηση συχνά δεν καταλαβαίνουν για ποιο λόγο τους συμβαίνει. Αυτού του είδους οι ερωτήσεις θα τα αναγκάσουν να σκεφτούν τα αίτια της κακοποίησης. Επιπλέον δεν πρόκειται να σας δώσουν χρήσιμες πληροφορίες.
  • Μην μάθετε στο παιδί νέους όρους ή λέξεις. Κάτι τέτοιο μπορεί να το επηρεάσει ή να το βλάψει. Επίσης αλλάζετε την αρχική αποκάλυψη του παιδιού, κάτι που είναι σημαντικό σε σχέση με το νόμο και το δίκαιο.
  • Προσπαθήστε να καταλάβετε τι ζητάει το παιδί απο εσάς. Ίσως ζητήσει να υποσχεθείτε ότι δεν θα αποκαλύψετε το μυστικό του. Ίσως ζήτήσει να του πείτε τι πρόκειται να κάνετε. Είναι χρήσιμο να ξέρετε τι περιμένει το παιδί απο εσάς. Θα σας βοηθήσει να σχεδιάσετε τις επόμενες κινήσεις σας.
  • Να είστε ειλικρινής με το παιδί. Πείτε του πως πρόκειται να ενεργήσετε. Αυτό θα του εμπνεύσει εμπιστοσύνη. Μην υποσχεθείτε πράγματα που δεν μπορούν να γίνουν. Για παράδειγμα, πείτε του ότι ίσως χρειαστεί να το αποκαλύψετε σε κάποιον, έτσι ώστε να μην ξαναπληγώθει. Με αυτό τον τρόπο δεν θα φοβηθεί εάν ανακαλύψει ότι κάποιος άλλος ξέρει το μυστικό του.
  • Επιβεβαιώστε τα συναισθήματα του παιδιού. Πείτε του ότι είναι λογικό να νιώθει φοβισμένο, πληγωμένο, μπερδεμένο ή θυμωμένο.
  • Στηρίξτε το παιδί. Κάντε το να νιώσει ότι χαίρεστε που σας εκμυστηρεύτηκε αυτό το συμβάν. Δείξτε του ότι το πιστεύετε και ότι νοιάζεστε. Μερικά παιδιά θεωρούν ότι δεν θα τα θέλετε πια, εξαιτίας αυτού που σας είπαν. Διαβεβαιώστε τα ότι είστε ακόμη φίλοι τους.
  • Θυμηθείτε: η ασφάλεια του παιδιού είναι το παν. Να είστε ευαίσθητοι και να νοιάζεστε για την ασφάλεια του. Να έχετε υπόψιν ότι υπάρχει η πιθανότητα να κακοποιηθεί περαιτέρω στο μέλλον εάν μαθευτεί ότι κατήγγειλε την κακοποίηση του. Εάν θεωρείτε ότι το παιδί βρίσκετε σε κίνδυνο, επικοινωνήστε με την αστυνομία το συντομότερο δυνατόν.

Πηγή: http://www.extension.purdue.edu/providerparent

ΤΟ ΞΥΛΟ ΔΕΝ ΒΓΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ

«Τα χέρια είναι για να φροντίζουν και όχι για να τιμωρούν. Σηκώστε το χέρι σας κατά της σωματικής τιμωρίας των παιδιών!». Μια μεγάλη εκδήλωση διοργάνωσε στις 30 Απριλίου 2009 στο Ζάππειο Μέγαρο, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά της Σωματικής Τιμωρίας, το Δίκτυο για την Πρόληψη και Καταπολέμηση της Σωματικής Τιμωρίας στα Παιδιά, συντονιστής του οποίου είναι ο Συνήγορος του Παιδιού.
Ο καραγκιοζοπαίκτης Γιάννης Νταγιάκος, συνεργάτης του Σπαθάρειου Μουσείου, έδωσε το δικό του μήνυμα κατά της σωματικής τιμωρίας των παιδιών.

 

ΟΔΗΓΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΔΟΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΒΙΑ

Η ενδοοικογενειακή βία μπορεί να συμβεί σε οποιαδήποτε οικογένεια. Μερικές φορές οι γονείς κακοποιούν ο ένας τον άλλο, το οποίο μπορεί να είναι δύσκολο βίωμα για ένα παιδί. Άλλοι γονείς κακοποιούν τα παιδιά τους χρησιμοποιώντας σωματική ή λεκτική βία ως τρόπος πειθαρχίας.

Ενδοοικογενειακή Βία

Πως μπορούμε να ενημερώσουμε τα ίδια τα παιδιά για το θέμα της κακοποίησης ώστε αν βρεθούν στη θέση του θύματος να το αναγνωρίσουν, να πάρουν τον έλεγχο της ζωής τους και να μιλήσουν για αυτό;

Ξεφυλλίζοντας αυτό τον οδηγό, μπορείτε να μάθετε τι ακριβώς θα λέγαμε στα παιδιά για να τα ενημερώσουμε τι σημαίνει παιδική κακοποίηση! Σε αυτό το σύντομο βιβλίο, με απλά και κατανοητά λόγια, εξηγούνται οι μορφές της κακοποίησης, οι λόγοι που κάποιος ενήλικας μπορεί να κακοποιεί, τι μπορεί να κάνει το παιδί αν το ίδιο είναι θύμα κακοποίησης και τι συμβαίνει αν τελικά ενημερώσει κάποιον ότι κακοποιείται.

Η ΑΓΑΠΗ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ

Η αγάπη που εισπράττουν τα παιδιά από τους γονείς τους, αλλά κυρίως από τη μητέρα τους, είναι σημαντικότατος παράγοντας για την καλύτερη ανάπτυξη του εγκεφάλου των παιδιών αλλά και για την πνευματική και ψυχική τους ηρεμία, ενώ τα προστατεύει από την κατάθλιψη, όταν θα περάσουν στην εφηβεία και όταν θα ενηλικιωθούν.

Αγάπη Μητέρας Επιστήμονες από το πανεπιστήμιο του St Louis στην Washington, μελέτησαν τους συναισθηματικούς παράγοντες, όπως η αγάπη του γονέα προς το παιδί του, και κατά πόσο εκείνοι επηρεάζουν την ανάπτυξη του μικρού παιδιού. Η μελέτη έγινε σε παιδάκια ηλικίας 3 με 6 ετών, και κατέδειξε ότι η αγάπη και η φροντίδα δεν αλλάζει μόνο τις καρδιές και τις απόψεις των παιδιών, αλλά και τους εγκεφάλους τους.

 Οι γονείς που συμμετείχαν μαζί με τα παιδιά τους, δεν απάντησαν απλά σε ένα ερωτηματολόγιο, αλλά εγκλείστηκαν (όλη η οικογένεια: γονείς και παιδιά) σε ένα εργαστήριο. Εκεί οι γονείς προσπαθούσαν να βοηθήσουν τα παιδιά, να αντιμετωπίσουν μια τεχνητή στρεσογόνο κατάσταση που από πριν οι επιστήμονες είχαν σχεδιάσει και προσαρμόσει στο άγχος της καθημερινότητας, και στη σχέση παιδιού – γονέα.

 Μερικά χρόνια αργότερα οι επιστήμονες μέτρησαν, με τη βοήθεια της μαγνητικής τομογραφίας, το μέγεθος του ιππόκαμπου του εγκεφάλου των μικρών παιδιών που συμμετείχαν στη μελέτη. Συνυπολογίζοντας μια σειρά παραγόντων που επηρεάζουν το μέγεθος του τμήματος αυτού, διαπίστωσαν ότι τα παιδιά με ιδιαίτερα τρυφερούς αλλά και προστατευτικούς γονείς (στην πλειοψηφία των περιπτώσεων βέβαια, οι μητέρες ήταν εκείνες που ασχολιόντουσαν περισσότερο με τα παιδιά τους) είχαν σημαντικά μεγαλύτερους ιππόκαμπους, σε σχέση με τα παιδιά που οι μητέρες τους ήταν λιγότερο ή και ελάχιστα προστατευτικές και τρυφερές.

 Όταν ένας ιππόκαμπος είναι μικρότερος, αυξάνονται οι πιθανότητες εμφάνισης διαφόρων ψυχολογικών, πνευματικών και νοητικών προβλημάτων, όπως είναι η κατάθλιψη, το μετατραυματικό στρες, ακόμη και το Αλτσχάιμερ. Επίσης εάν κάποιος έχει κατάθλιψη και μικρό ιππόκαμπο, σημαίνει πως η ανταπόκριση του στα αντικαταθλιπτικά, θα είναι μικρότερη από όσους έχουν κατάθλιψη αλλά μεγαλύτερο ιππόκαμπο. Ο μεγάλος ιππόκαμπος βοηθάει τόσο στη διαχείριση του άγχους και των προβλημάτων, όσο και στη δημιουργία και αποθήκευση των αναμνήσεων.

 Η κακοποίηση του παιδιού, η έλλειψη τρυφερότητας, η παραμέληση, ακόμη και το… κάπνισμα, είναι παράγοντες που δεν βοηθούν τον ιππόκαμπο να αναπτυχθεί και τον σμικραίνουν.

 Πάντως στα παιδιά που εμφανίζουν τα συμπτώματα πρόωρης κατάθλιψης, ο ρόλος της μητέρας και γενικά του γονέα, δεν είχε επίπτωση στο μέγεθος του ιππόκαμπου. Οι ερευνητές αποδίδουν το φαινόμενο αυτό, σε γενετική κατασκευή. Όπως λένε χαρακτηριστικά: «Ο τρόπος που λειτουργεί ο πολύπλοκος ανθρώπινος εγκέφαλος, είναι σε κάθε περίπτωση πολυπαραγοντικός»

 Τα ίδια αποτελέσματα που έχουν να κάνουν με τη συμπεριφορά της μητέρας προς το παιδί και το πώς εκείνο αναπτύσσει τον ιππόκαμπο του, έχουν διαπιστωθεί και σε μελέτες με ζώα.

Πηγή: http://www.iatropedia.gr

ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ

Όλα τα παιδιά έχουν δικαιώματα που προβλέπονται από νόμους και διεθνείς συμβάσεις.

Το σημαντικότερο κείμενο για τα δικαιώματα των παιδιών, είναι η Διεθνής Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού του 1989 που την έχουν υπογράψει 191 χώρες και είναι νόμος στην χώρα μας. Παρακάτω μπορείτε να διαβάσετε τη Σύμβαση αυτή με λίγα και απλά λόγια.

1. Ορισμός

“Παιδιά” θεωρούνται όλα τα κορίτσια και τα αγόρια από 0 έως 18 ετών.

2. Απαγόρευση διακρίσεων

Όλα τα παιδιά είναι ίσα. Έχουν δικαίωμα να τα αντιμετωπίζουν χωρίς διακρίσεις λόγω της φυλής, του φύλου, της γλώσσας, της θρησκείας, των απόψεων, της περιουσίας, της κατάστασης, των ιδιαίτερων αναγκών ή της εμφάνισής τους.

3. Το συμφέρον του παιδιού

Όταν οι μεγάλοι παίρνουν αποφάσεις που αφορούν τα παιδιά, πρέπει να υπολογίζουν πριν από όλα το συμφέρον των παιδιών. Η Πολιτεία πρέπει να προστατεύει και να φροντίζει τα παιδιά, αν οι γονείς τους δεν μπορούν να το κάνουν.

4. Μέτρα της Πολιτείας

Η Πολιτεία πρέπει να παίρνει όλα τα κατάλληλα μέτρα για να εφαρμόζονται τα δικαιώματα των παιδιών.

5. Ο ρόλος γονέων και κηδεμόνων

Οι γονείς ή οι κηδεμόνες ενός παιδιού είναι υπεύθυνοι να το μεγαλώνουν έτσι ώστε να αναπτύσσονται οι ικανότητές του και να το βοηθούν να μάθει και να ασκεί τα δικαιώματά του.

6. Το δικαίωμα στη ζωή

Τα παιδιά έχουν δικαίωμα στη ζωή, την επιβίωση και την ανάπτυξη.

7. Όνομα και ιθαγένεια

Δικαίωμα κάθε παιδιού είναι να γράφεται στο ληξιαρχείο με τη γέννησή του και να έχει όνομα, επώνυμο και ιθαγένεια, δηλαδή να ανήκει σε μια χώρα.

8. Ταυτότητα

Η Πολιτεία πρέπει να βοηθά τα παιδιά να διατηρούν την ταυτότητα, την ιθαγένεια και τις οικογενειακές τους σχέσεις.

9. Ζωή και επικοινωνία με τους γονείς

Κάθε παιδί έχει δικαίωμα να ζει μαζί με τους γονείς του, εκτός αν αυτοί ζουν χωριστά, αν δεν μπορούν να το φροντίσουν ή αν πρέπει να απομακρυνθεί από αυτούς για το καλό του. Όταν ζει μακριά από τους γονείς του, το παιδί έχει δικαίωμα να τους βλέπει και να επικοινωνεί μαζί τους, εκτός αν αυτό είναι αντίθετο με το συμφέρον του.

10. Οικογενειακή επανένωση

Αν ένα παιδί ζει σε διαφορετική χώρα από τους γονείς του, έχει δικαίωμα να ξανασμίξει μαζί τους και να μείνουν στο ίδιο μέρος.

11. Παράνομες μετακινήσεις στο εξωτερικό

Τα παιδιά πρέπει να προστατεύονται από κάθε παράνομη απομάκρυνσή τους από τη χώρα στην οποία ζουν.

12. Ελευθερία γνώμης

Τα παιδιά έχουν δικαίωμα να εκφράζουν ελεύθερα τις απόψεις τους. Οι μεγάλοι πρέπει να ακούν και να παίρνουν σοβαρά υπόψη τους τη γνώμη των παιδιών για θέματα που τα αφορούν, ανάλογα με την ηλικία και την ωριμότητά τους.

13. Ελευθερία έκφρασης

Τα παιδιά έχουν δικαίωμα να αναζητούν, να μαθαίνουν και να μεταδίδουν πληροφορίες και ιδέες, και να εκφράζονται ελεύθερα, μέσα από τον γραπτό ή προφορικό λόγο, την τέχνη ή άλλους τρόπους, αρκεί να σέβονται τα δικαιώματα των άλλων.

14. Ελευθερία σκέψης και θρησκείας

Τα παιδιά έχουν δικαίωμα να σκέφτονται ελεύθερα και να πιστεύουν σε μια θρησκεία.

15. Ελευθερία συνάντησης και ομαδικής συνεργασίας

Τα παιδιά έχουν δικαίωμα να συναντιόνται, να συνεργάζονται και να συμμετέχουν σε συγκεντρώσεις, αρκεί να μην παραβιάζουν τα δικαιώματα των άλλων.

16. Ιδιωτική ζωή

Κανείς δεν μπορεί να επεμβαίνει αυθαίρετα ή παράνομα στην ιδιωτική ζωή, την οικογένεια, την κατοικία ή την αλληλογραφία ενός παιδιού, ούτε να προσβάλλει την τιμή και την υπόληψή του.

17. Πληροφόρηση

Τα παιδιά έχουν δικαίωμα να μαθαίνουν τι συμβαίνει γύρω τους από τα μέσα ενημέρωσης (εφημερίδες, ραδιόφωνο, τηλεόραση, ηλεκτρονικά μέσα). Η Πολιτεία πρέπει να ενθαρρύνει τα μέσα να διαδίδουν χρήσιμες πληροφορίες και να προστατεύουν τα παιδιά από ό,τι μπορεί να τα βλάψει.

18. Ευθύνες και υποστήριξη γονέων

Οι γονείς ή κηδεμόνες ενός παιδιού έχουν τη ευθύνη της ανατροφής και της ανάπτυξής του. Η Πολιτεία πρέπει να τους βοηθά σε αυτή την αποστολή και να εξασφαλίζει τη δημιουργία υπηρεσιών φροντίδας για τα παιδιά.

19. Βία, παραμέληση, εκμετάλλευση

Τα παιδιά πρέπει να προστατεύονται από κάθε μορφή βίας, προσβολής, παραμέλησης, εγκατάλειψης, σωματικής, ψυχολογικής, πνευματικής ή σεξουαλικής κακοποίησης και εκμετάλλευσης, όσο βρίσκονται στην ευθύνη των γονιών ή των κηδεμόνων τους ή άλλων προσώπων στα οποία αυτοί τα έχουν εμπιστευθεί.

20. Εναλλακτική επιμέλεια

Όταν ένα παιδί δεν ζει με την οικογένειά του ή αυτή δεν μπορεί να το φροντίσει, έχει δικαίωμα ειδικής προστασίας και βοήθειας, μέσα από θεσμούς όπως η υιοθεσία, η φιλοξενία σε ανάδοχη οικογένεια ή σε κατάλληλη στέγη/ίδρυμα.

21. Υιοθεσία

Η Πολιτεία πρέπει να παίρνει όλα τα απαραίτητα μέτρα ώστε μια υιοθεσία που γίνεται στην ίδια χώρα ή σε άλλη, να είναι σύμφωνη με το νόμο και να λαμβάνεται υπόψη πάνω απ’ όλα το συμφέρον του παιδιού.

22. Παιδιά πρόσφυγες

Τα παιδιά πρόσφυγες, που έχουν φύγει μόνα ή συνοδευόμενα από τους δικούς τους από την πατρίδα τους επειδή εκεί κινδύνευαν, έχουν δικαίωμα ειδικής προστασίας και απολαμβάνουν όλα τα δικαιώματα που έχουν και τα άλλα παιδιά.

23. Παιδιά με αναπηρίες

Τα παιδιά με σωματικές ή πνευματικές αναπηρίες έχουν δικαίωμα να ζουν σε συνθήκες που εγγυώνται την αξιοπρέπειά τους και ευνοούν την αυτονομία τους. Να απολαμβάνουν ειδική φροντίδα και να συμμετέχουν ισότιμα στην εκπαίδευση και την κοινωνική ζωή.

24. Υγεία και ιατρικές υπηρεσίες

Όλα τα παιδιά έχουν δικαίωμα στην προληπτική φροντίδα της υγείας τους και όταν αρρωσταίνουν να χρησιμοποιούν τις απαραίτητες ιατρικές υπηρεσίες για τη θεραπεία τους.

25. Επανεξέταση αναδοχής

Όταν ένα παιδί τοποθετείται σε ένα ίδρυμα ή μια ανάδοχη οικογένεια, η Πολιτεία πρέπει να παρακολουθεί και να ελέγχει αν το φροντίζουν σωστά και αν απολαμβάνει όλα τα δικαιώματά του.

26. Κοινωνική πρόνοια

Τα παιδιά έχουν δικαίωμα να απολαμβάνουν την κατάλληλη κοινωνική φροντίδα και ασφάλιση.

27. Ανάπτυξη και επίπεδο ζωής

Όλα τα παιδιά έχουν δικαίωμα σε ένα αξιοπρεπές επίπεδο ζωής: να έχουν φαγητό, ρούχα και να ζουν σε ένα ασφαλές σπίτι, ώστε να έχουν ομαλή σωματική, πνευματική, ψυχική, ηθική και κοινωνική ανάπτυξη. Αν οι γονείς τους δεν μπορούν να τους τα προσφέρουν, η Πολιτεία πρέπει να τους βοηθάει.

28. Εκπαίδευση

Όλα τα παιδιά έχουν δικαίωμα να πηγαίνουν στο σχολείο και να έχουν ίσες ευκαιρίες σε αυτό. Η Πολιτεία πρέπει να παίρνει μέτρα ώστε τα παιδιά να γράφονται και να μη διακόπτουν το σχολείο. Τα μέτρα για τη σχολική πειθαρχία πρέπει να σέβονται τα δικαιώματα και την αξιοπρέπεια των μαθητών.

29. Σκοποί εκπαίδευσης

Η εκπαίδευση πρέπει να βοηθάει τα παιδιά να αναπτύσσουν τις ικανότητες και την προσωπικότητά τους και να μαθαίνουν να σέβονται τα ανθρώπινα δικαιώματα, τους διαφορετικούς πολιτισμούς και το φυσικό περιβάλλον.

30. Μειονότητες

Τα παιδιά που ανήκουν σε εθνικές, γλωσσικές ή θρησκευτικές μειονότητες, έχουν δικαίωμα να έχουν τη δική τους πολιτιστική ζωή, να χρησιμοποιούν τη γλώσσα τους και να ασκούν τη θρησκεία τους.

31. Ελεύθερος χρόνος και ψυχαγωγία

Όλα τα παιδιά έχουν δικαίωμα να ξεκουράζονται, να έχουν ελεύθερο χρόνο, να παίζουν, να ψυχαγωγούνται και να ασχολούνται με πράγματα που τους ενδιαφέρουν.

32. Παιδική εργασία, οικονομική εκμετάλλευση

Τα παιδιά πρέπει να προστατεύονται από την οικονομική εκμετάλλευση και οποιαδήποτε επικίνδυνη εργασία μπορεί να βάλει σε κίνδυνο την εκπαίδευση, την υγεία ή την ανάπτυξή τους. Η Πολιτεία πρέπει να ρυθμίζει, σύμφωνα με τις διεθνείς συμβάσεις, τα κατώτατα όρια ηλικίας, τα ωράρια και τις συνθήκες εργασίας για ανηλίκους, όπως και την επιβολή ποινών σε όσους τα παραβιάζουν.

33. Ναρκωτικά

Τα παιδιά πρέπει να προστατεύονται από την παράνομη χρήση ναρκωτικών ουσιών αλλά και να μην χρησιμοποιούνται στην παραγωγή και τη διακίνησή τους.

34. Σεξουαλική βία και εκμετάλλευση

Είναι υποχρέωση της Πολιτείας να προστατεύει τα παιδιά από κάθε μορφή σεξουαλικής βίας και εκμετάλλευσης, όπως ο εξαναγκασμός σε σεξουαλική δραστηριότητα, η πορνεία και η πορνογραφία.

35. Απαγωγή και εμπορία παιδιών

Τα κράτη παίρνουν όλα τα κατάλληλα μέτρα για να εμποδίσουν τις απαγωγές, την πώληση και το δουλεμπόριο των παιδιών.

36. Άλλες μορφές εκμετάλλευσης

Τα παιδιά πρέπει να προστατεύονται από οποιαδήποτε άλλη μορφή εκμετάλλευσης που μπορεί να βλάπτει την ευημερία τους.

37. Βασανιστήρια και στέρηση ελευθερίας

Κανένα παιδί δεν πρέπει να υποβάλλεται σε βασανιστήρια ή άλλη απάνθρωπη ή εξευτελιστική τιμωρία. Η θανατική ποινή και η ισόβια φυλάκιση απαγορεύεται να επιβάλλονται σε παιδιά. Η σύλληψη και κράτηση ανηλίκων πρέπει να είναι σύμφωνη με το νόμο, να έχει την ελάχιστη δυνατή χρονική διάρκεια και να ανταποκρίνεται στην ανάγκες της ηλικίας τους.

38. Ένοπλες συρράξεις

Σε περίπτωση πολέμου, τα παιδιά πρέπει να προστατεύονται. Απαγορεύεται να συμμετέχουν σε εχθροπραξίες παιδιά κάτω των 15 ετών.

39. Επανένταξη παιδιού-θύματος

Η Πολιτεία πρέπει να φροντίζει τα παιδιά που είναι θύματα παραμέλησης, κακομεταχείρισης, εκμετάλλευσης ή πολέμων για να ξεπερνούν τα τραύματά τους και να συμμετέχουν φυσιολογικά στην κοινωνική ζωή.

40. Δικαιοσύνη / ποινική μεταχείριση

Κάθε παιδί ύποπτο, κατηγορούμενο ή καταδικασμένο για μια παράνομη πράξη έχει δικαίωμα να το αντιμετωπίζουν με αξιοπρέπεια, ανθρωπισμό και σεβασμό στις ανάγκες του, να ενημερώνεται για την υπόθεσή του σε γλώσσα που καταλαβαίνει και να έχει νομική βοήθεια για να μπορεί να υπερασπίζεται τον εαυτό του.

41. Ευνοϊκότερες ρυθμίσεις

Αν οι νόμοι μιας χώρας προστατεύουν καλύτερα τα δικαιώματα των παιδιών από ό,τι αυτή η Σύμβαση, τότε πρέπει να εφαρμόζονται εκείνοι.

42. Γνωστοποίηση

Τα κράτη έχουν υποχρέωση να κάνουν γνωστά στους μεγάλους και στα παιδιά τις αρχές και το περιεχόμενο αυτής της Σύμβασης.

43-54. Εφαρμογή και έλεγχος

Μια ειδική Επιτροπή στον ΟΗΕ παρακολουθεί την εφαρμογή της Σύμβασης σε όλα τα κράτη που την έχουν υπογράψει. Οι κυβερνήσεις οφείλουν να στέλνουν εκθέσεις κάθε πέντε χρόνια και η Επιτροπή, αφού τις εξετάσει, τους στέλνει παρατηρήσεις και προτάσεις της.

Πηγή: http://www.0-18.gr