ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ

Η σωματική κακοποίηση περιλαμβάνει τραυματισμούς ή κάποια κάκωση που προκαλείται στο παιδί χωρίς να προέρχεται από κάποιο ατύχημα. Μια κάκωση μπορεί να διαπιστωθεί κυρίως στα ακάλυπτα μέρη του παιδιού, όπως για παράδειγμα στο κεφάλι ή στα άκρα. Η κάκωση, επίσης, μπορεί να είναι παραπάνω από μία. Όσον αφορά τις συνέπειες, το παιδί μπορεί να αναπτύξει σοβαρές σωματικές, νοητικές και συναισθηματικές διαταραχές, προβλήματα στις διαπροσωπικές σχέσεις, ακόμη και να οδηγηθεί στον θάνατο.
Η σωματική κακοποίηση είναι ένας σοβαρός κίνδυνος για τη δημόσια υγεία. Από μια έρευνα των ΗΠΑ αναδείχθηκε ότι το 1-2% παιδιών ηλικίας 0-18 μηνών πεθαίνουν κάθε χρόνο και συνολικά 2.500-5.000 παιδιά κακοποιούνται σωματικά (Krugman, 1992). Με βάση τον ΠΟΥ (1999), 1 στα 10.000 παιδιά ηλικίας κάτω των 5 ετών πεθαίνει κάθε χρόνο από σωματική κακοποίηση. Μια μελέτη που είχε πραγματοποιηθεί στην Ελλάδα με 197 περιπτώσεις κακοποίησης και παραμέλησης (Αγάθωνος και Μαραγκός, 1995) έδειξε 6% θνησιμότητα, 7% σοβαρές κακώσεις, 33% προσωρινή αναπηρία και 8% μόνιμη. Αυτά τα δεδομένα προβλέπουν βαρύτερες επιπτώσεις και επιπλοκές από αυτά που μέχρι τώρα ισχύουν σε γενικό πληθυσμό.
Ακόμη, έχει παρατηρηθεί το φαινόμενο του «πολυθυματοποιημένου» παιδιού, δηλαδή, του παιδιού που κατά τη διάρκεια της παιδικής του ηλικίας υφίσταται πολλαπλές μορφές βίας, είτε ταυτόχρονα είτε σε διαφορετικές φάσεις της ανάπτυξής του (Finkelhor et al., 2009).

ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΩΝ ΘΥΜΑΤΩΝ
Παράγοντες που αυξάνουν την ευαλωτότητα των παιδιών είναι η ηλικία και το φύλο. Όσον αφορά την ηλικία, έχει φανεί ότι πολλά βρέφη ή μικρά παιδιά πεθαίνουν από την άδηλη κακοποίησής τους (Hymel, 2006). Στη συνέχεια σχετικά με το φύλο τα κορίτσια είναι γενικά πιο πιθανό να κακοποιηθούν, όμως η σωματική κακοποίηση είναι πιο συχνή στα αγόρια. Άλλοι παράγοντες είναι ειδικά χαρακτηριστικά του παιδιού, όπως παιδιά πρόωρα καθώς και με ειδικές ανάγκες (Wu et al., 2004).

ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΘΥΤΗ
Χαρακτηριστικά του γονιού και της οικογένειας, όπως κατάθλιψη της μητέρας, φτωχός έλεγχος παρορμήσεων, χαμηλή αυτοεκτίμηση, προβλήματα ψυχικής υγείας, αντικοινωνική συμπεριφορά και ενδοοικογενειακή βία αυξάνουν τον κίνδυνο κακοποίησης (Hazen et al., 2006). Οι γυναίκες έχει διαπιστωθεί ότι κακοποιούν περισσότερο σωματικά τα παιδιά τους σε σχέση με τους άνδρες. Όμως, οι άνδρες όταν κακοποιούν, το κάνουν σε τέτοιο σημείο ώστε να αφήσουν το παιδί ανάπηρο ή ακόμα και να το οδηγήσουν στον θάνατο (Kaplan, 1996). Έχει διαπιστωθεί ότι οι άνδρες κακοποιούν τις γυναίκες τους και μετά αυτές κακοποιούν τα παιδιά τους.

ΚΛΙΝΙΚΑ ΓΝΩΡΙΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ
Η σωματική κακοποίηση περιλαμβάνει (Maguire et al., 2005), διαστρέμματα, εξαρθρώσεις, τραύματα, κατάγματα οστών, αλλά και δαγκώματα, εγκαύματα, ή δηλητηριάσεις. Οι κακώσεις περιλαμβάνουν μώλωπες που δεν έχουν σχέση με την δραστηριότητα που κάνει το παιδί ανάλογα την ηλικία του, κηλίδες αίματος στα μάτια και γύρω από το στόμα ή στα άκρα των δαχτύλων.
Σημάδια ότι το παιδί κακοποιείται είναι όταν καθυστερούν να το πάνε στον γιατρό, το ασαφές ιατρικό ιστορικό, η αντιφατική ή αταίριαστη ερμηνεία των κακώσεων από το ίδιο το παιδί, η μεγάλη ευκολία ή η μεγάλη δυσκολία απομάκρυνσης του παιδιού από τους γονείς του και η γρήγορη υποχώρηση των κακώσεων όταν το παιδί εισαχθεί στο νοσοκομείο.

ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ
Η κακοποίηση επηρεάζει την ψυχική υγεία του παιδιού, η οποία χαρακτηρίζεται από άγχος ή καταθλιπτικό συναίσθημα, παλινδρόμηση της ανάπτυξης, κοινωνική απομόνωση, χαμηλή αυτοεκτίμηση, λεκτική και σωματική επιθετικότητα ή και πλήρης συμπτωματολογία της διαταραχής από οξύ στρες αλλά και ψυχοκοινωνικές επιπτώσεις, όπως εγκατάλειψη του σχολείου, χαμηλό μορφωτικό επίπεδο και νεανική παραβατικότητα (Kaplan, 1996).
Η σωματική κακοποίηση που βιώνει ένα παιδί έχει ως αποτέλεσμα στην ενηλικίωσή του να εμφανίσει αγχώδεις ή συναισθηματικές διαταραχές (Carmen et al., 1984), χρήση αλκοόλ και ουσιών (κυρίως στα κορίτσια – Krantz, & Ostergen, 2000), φτωχή δίαιτα και έλλειψη άσκησης και κάπνισμα (Anda et al., 1999).
Έχει παρατηρηθεί ότι τα παιδιά που κακοποιούνται σε μικρή ηλικία, κακοποιούν και οι ίδιοι τα παιδιά τους αργότερα (Kaufman, & Zigler, 1987). Οι επιπτώσεις που έχει η κακοποίηση στη ζωή του παιδιού διαφέρουν από παιδί σε παιδί, ανάλογα με το αναπτυξιακό του στάδιο όταν συμβαίνει η κακοποίηση, τη σοβαρότητα της, τις σχέσεις του παιδιού με το θύτη και τη διάρκεια της κακοποίησης (Briere, 1992).

ΠΡΟΛΗΨΗ
Η κακοποίηση μπορεί και πρέπει να προληφθεί. Αυτό μπορεί να γίνει με την υποστήριξη της οικογένειας μέσα από την εκπαίδευση για τον ρόλο των γονέων και βοήθεια προς τους γονείς. Επιπλέον, είναι απαραίτητο να γίνει εκπαίδευση των επαγγελματιών υγείας μέσα από εκπαιδευτικά προγράμματα για βελτίωση της γνώσης και της ανακάλυψης περιστατικών παιδικής κακοποίησης. Εξίσου σημαντικές είναι και οι θεραπευτικές προσεγγίσεις με υπηρεσίες για τα θύματα αλλά και για ενήλικες που κακοποιήθηκαν ως παιδιά και θεωρούνται πιθανοί μελλοντικοί θύτες. Ακόμη, είναι σημαντικό να εστιάσουμε σε σχολικά προγράμματα και καμπάνιες πρόληψης και εκπαίδευσης.
Τέλος, πρέπει να λάβουμε υπόψη μας τις υπηρεσίες παιδικής προστασίας, πολιτικές σύλληψης και τιμωρίας για τους δράστες και υποχρεωτική θεραπεία για αυτούς. Το 1989 η Γενική Συνέλευση των Η.Ε. υιοθέτησε τη Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού, η οποία αναγνωρίζει και συνιστά σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των παιδιών.
Είναι σημαντικό να τονίσουμε ότι δεν πρέπει να αποσιωπούμε σε φαινόμενα παιδικής κακοποίησης. Ένα παιδί υποφέρει…υποφέρει σιωπηλά και έχει ανάγκη τη βοήθεια μας. Όλοι έχουμε την δύναμη να το σταματήσουμε. Εάν δεν το σταματήσεις εσύ…τότε ποιος;
Εάν γνωρίζετε περιστατικά οποιασδήποτε μορφής παιδικής κακοποίησης, όπως σωματική, σεξουαλική, συναισθηματική, ή παραμέληση μπορείτε να απευθυνθείτε στην ”Όαση του Παιδιού”, ένα εθελοντικό μη κερδοσκοπικό σωματείο υπεράσπισης και διαφύλαξης των δικαιωμάτων των παιδιών. Εκεί οι ειδικοί θα σας κατευθύνουν για το τι πρέπει να κάνετε. Το email είναι: oasitoupaidiou@gmail.com και το τηλέφωνο 2811 11 7 100.

Φοιτήτριες Ψυχολογίας Κόρχατζη Ειρήνη – Μαυρόκωστα Άννα

Μέλη της Όασης του Παιδιού

ΣΧΟΛΙΚΟΣ ΕΚΦΟΒΙΣΜΟΣ (bullying)

3 στους 10 μαθητές θύματα bullying – Τα σημάδια στο παιδί θύμα

Χθες ήταν ο Βαγγέλης, αύριο μπορεί να είναι το δικό σου παιδί. Κάπως έτσι πρέπει να σκεφτούμε για να δράσουμε όλοι κατά του bullying, κατά του σχολικού εκφοβισμού, ώστε να μη θρηνήσουμε άλλα θύματα. Για να πατάξουμε όμως τη νέα αυτή μάστιγα της εποχής, που σαν αράχνη απλώνει τον ιστό της με ανησυχητικό ρυθμό, πρέπει να μάθουμε να διακρίνουμε τα σημάδια. Τα σημάδια στο παιδί θύμα αλλά και στο παιδί θύτη. Και έτσι, σαν γονείς, σαν εκπαιδευτικοί αλλά και σαν κοινωνία να δράσουμε.
Σήμερα ο αξιόλογος κλινικός ψυχολόγος, εκπαιδευτικός και συνεργάτης της “Νέα Κρήτη” Νίκος Παπανικολάου, μέσα από έρευνα που έχει κάνει, αναλύει με κάθε λεπτομέρεια το θέμα “Σχολικός εκφοβισμός”. Όπως επίσης το χαρακτήρα και την ψυχοσύνθεση του παιδιού που φοβερίζει ή φοβερίζεται. Δίνει παράλληλα πολύτιμες συμβουλές οδηγίες χειρισμού και επίλυσης του προβλήματος τόσο εντός του σπιτιού όσο και εντός του σχολικού χώρου.
Ξεδιπλώνοντας λοιπόν το θέμα, ο κ. Παπανικολάου ξεκινάει με τα στοιχεία της παιδικής ηλικίας που σχετίζονται με εμφάνιση βίας στους ενήλικους και αυτά είναι: η γονεϊκή αποστέρηση και κακοποίηση, η πρώιμη έκθεση σε βία, οι συχνές διακοπές της οικογενειακής ζωής, οι εκρήξεις θυμού και συχνά μαλώματα και τα διάφορα προβλήματα με μορφές εξουσίας.

Μορφές του σχολικού εκφοβισμού
Ο σχολικός εκφοβισμός τώρα, στον οποίο επικεντρωνόμαστε με αφορμή το χαμό του Βαγγέλη Γιακουμάκη, μπορεί να εκδηλωθεί με διάφορες μορφές. Κυρίως όμως εμφανίζεται με:
Σωματική βία (σπρωξίματα, κλοτσιές, γροθιές, χαστούκια, τράβηγμα μαλλιών κλπ).
Συναισθηματική βία (σκόπιμη απομόνωση του παιδιού, να λερώνουν, να κρύβουν, να καταστρέφουν τα πράγματά του, να το εκβιάζουν για χρήματα, να το απειλούν κλπ).
Λεκτική βία (κοροϊδία, βρίσιμο, σαρκασμός, ειρωνεία, διάδοση ψευδούς φήμης κλπ).
Σεξουαλική βία (ανεπιθύμητο άγγιγμα, απειλές, προσβλητικά μηνύματα, χυδαία γράμματα και εικόνες, πειράγματα κλπ).
Και, τέλος, ηλεκτρονική βία.

Το 30% των μαθητών έχουν δεχτεί bullying
Ενδεικτικό ότι το bullying εισχωρεί όλο και πιο πολύ στην κοινωνία και στην καθημερινότητά μας πέρα από το θάνατο του 20χρονου Βαγγέλη που βύθισε στο πένθος και στη θλίψη την Κρήτη αλλά και όλη την Ελλάδα είναι ότι, σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία, περίπου το 30% των μαθητών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης αναφέρουν ότι έχουν δεχθεί απειλές. Περίπου το 17% έχουν δεχτεί επίθεση χωρίς λόγο από ομάδα συμμαθητών τους, ενώ περίπου το 12% έχουν απουσιάσει από το σχολείο τους από 110 μέρες επειδή δεν αισθάνονται ασφαλείς.

Ποια είναι, ωστόσο, τα σημάδια που δείχνουν ότι ένα παιδί θυματοποιείται από τους συμμαθητές του.
Όπως αναφέρεται στην έρευνα του κλινικού ψυχολόγου εκπαιδευτικού κ. Νίκου Παπανικολάου, το παιδί επιστρέφει σπίτι πεινασμένο, με σκισμένα ρούχα, κατεστραμμένα βιβλία, του λείπουν πράγματα, ζητά ή κλέβει χρήματα (για να τα δώσει στο θύτη εκβιαστή), χάνει συνέχεια το κολατσιό του ή τα χρήματά του. Έχει ανεξήγητες μελανιές χτυπήματα και δίνει απίθανες εξηγήσεις γι’ αυτά. Επίσης, γίνεται ανεξήγητα επιθετικό στο σπίτι, παράλογο, προκαλεί φασαρίες, επιτίθεται σ’ άλλα παιδιά ή αδέλφια. Φοβάται να χρησιμοποιήσει το κινητό ή το email και τρομάζει όταν λαμβάνει μήνυμα στο κινητό. Δε θέλει ούτε να χρησιμοποιήσει το λεωφορείο και αλλάζει διαδρομή πηγαίνοντας προς το σχολείο. Δε θέλει να πηγαίνει σχολείο, κάνει απουσίες κοπάνες ακόμη κι όταν το πρόγραμμα προβλέπει γιορτή ή σχολική εκδρομή. Την ίδια ώρα, δείχνει ανήσυχο και χάνει την αυτοπεποίθησή του. Αρχίζει να τραυλίζει. Σταματάει να τρώει. Κλαίει πριν κοιμηθεί ή έχει εφιάλτες. Απειλεί με αυτοκτονία. Πέφτει η σχολική του επίδοση (π.χ. άριστη μαθήτρια έρχεται αδιάβαστη και γράφει κάτω απ’ τη βάση, για να μην τη λένε «φυτό» οι συμμαθητές της).

Οδηγίες προς γονείς
Η τακτική επικοινωνία με το παιδί είναι πρώτιστης σημασίας (το ρωτάμε πώς τα περνά κλπ), όπως αναφέρει ο κλινικός ψυχολόγος εκπαιδευτικός Νίκος Παπανικολάου. Επίσης ως γονείς δεν πρέπει να αμελούμε τα σημάδια με φράσεις του τύπου «δε βαριέσαι, παιδιά είναι». Αν το παιδί μας πέσει θύμα σχολικής βίας οφείλουμε να βρισκόμαστε δίπλα του. Να του κάνουμε σαφές και ξεκάθαρο ότι δε φταίει αυτό, επισημαίνοντας παράλληλα ότι έκανε πολύ καλά που μίλησε και εξωτερίκευσε το πρόβλημά του.
Από την άλλη, τώρα, δεν πρέπει να πιέσουμε το παιδί να κάνει αντεπίθεση, αν δεν μπορεί να το κάνει. Σε μια τέτοια περίπτωση πρέπει να του διδάξουμε να στέκεται όρθιο με αυτοπεποίθηση να κοιτά στα μάτια και να μιλά με παρρησία.
Την ίδια ώρα, ως γονείς, πρέπει να μιλήσουμε σε εκπαιδευτικό του σχολείου, καθώς μπορεί να μην γνωρίζει τίποτε για το θέμα. Να δραστηριοποιήσουμε το Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων και να ζητήσουμε τη στήριξη ειδικών (σχολικούς ψυχολόγους κλπ).
Επίσης, συμβουλεύουμε το παιδί να μην δίνει οπουδήποτε το κινητό του ή το email του. Αν το παιδί αρχικά δεν θέλει να πάει σχολείο δεν πρέπει να επιμείνουμε. Αλλά το βοηθάμε εντάσσοντάς το σε άλλες δραστηριότητες όπως προσκοπισμός, καλλιτεχνικά κλπ. Αν έχουμε σοβαρά περιστατικά (τραυματισμό) καλό είναι να μιλήσουμε με την Αστυνομία ή με δικηγόρο, απαιτώντας παράλληλα απ’ το σχολείο να μιλήσει με τους γονείς του θύτη αλλά και με άλλους γονείς, που πιθανά τα παιδιά τους να έχουν πέσει θύματα.
Αν τώρα το παιδί σας εκφοβίζει άλλα παιδιά, εφαρμόστε σταθερά όρια και ποινές με συνέπεια (οι ποινές δεν περιλαμβάνουν σωματική τιμωρία). Ερευνήστε τι το απασχολεί. Προσπαθήστε να το στηρίξετε. Εξηγήστε του ότι η συμπεριφορά του είναι απαράδεκτη και ότι ο αντίκτυπος στ’ άλλα παιδιά είναι πολύ βαρύς (αυξάνουμε την ενσυναίσθηση). Αποθαρρύνετε άλλα μέλη της οικογένειάς σας να εκδηλώσουν εκφοβιστικές συμπεριφορές. Διδάξτε στο παιδί σας τρόπους συμπεριφοράς για επίλυση συγκρούσεων, που δεν περιλαμβάνουν βία. Επικοινωνήστε με το σχολείο και τους γονείς των θυμάτων.
Αν το παιδί σας εκφοβίζει επειδή είναι απομονωμένο, προσπαθήστε να το βοηθήσετε να βρει έστω κι ένα φίλο, στον οποίο θα φέρεται με σεβασμό. Εντάξτε το παιδί σας σε δημιουργικές δραστηριότητες.
Ζητήστε τη βοήθεια ειδικού. Αναζητήστε παθολογικές συμπεριφορές στην οικογένειά σας. Η λεκτική κακοποίηση μέσα στην οικογένεια είναι πολύ σοβαρό πρόβλημα και ο σχολικός εκφοβισμός ίσως είναι το “καμπανάκι” ότι κάποια σοβαρά θέματα στην οικογένειά σας ζητούν επίλυση άμεσα.

Τι πρέπει να προσέχουν οι εκπαιδευτικοί
Εξηγούμε απ’ την πρώτη σχολική μέρα τι είναι ο σχολικός εκφοβισμός. Κάνουμε μια μικρή αφίσα για το φαινόμενο. Ευαισθητοποιούμε τα παιδιά που κάνουν μια μικρή ενδοσχολική έρευνα στο φαινόμενο. Διδάσκουμε στα παιδιά να σέβονται τις μεταξύ τους ιδιαιτερότητες. Αφιερώνουμε χρόνο για τη δημιουργία μιας ομάδας συνεργασίας στην τάξη. Ξεκαθαρίζουμε το «όποιος σιωπά είναι συνυπεύθυνος». Μιλούμε και ενθαρρύνουμε το παιδί θύμα. Επιβάλλουμε κυρώσεις στο θύτη. Σπάζουμε την κλίκα των εκφοβιστών. Ενθαρρύνουμε το θύμα να κάνει παρέες με άλλα παιδιά και είμαστε ανοικτοί σε επικοινωνία με τους γονείς.

Άμυνα… «Πιστέψτε στον εαυτό σας»
Η καλύτερη άμυνα για το θύμα είναι να πιστέψει στον εαυτό του. Να καταλάβει ότι σε καμία περίπτωση δε φταίει για ό,τι του συμβαίνει. Ότι αυτό συμβαίνει και σε πολλά άλλα παιδιά. Γι’ αυτό και δεν πρέπει να διστάζει να μιλήσει και να αποθηκεύσει τα SMS και τ’ απειλητικά email, καθώς είναι πειστήρια. Επίσης, το θύμα δεν πρέπει να ξεχνά το δικαίωμα ν’ αλλάξει σχολείο, όπως και το να αντικαταστήσει τις αρνητικές σκέψεις με θετικές.

Πηγή Μαρία Αντωνογιαννάκη – Νέα Κρήτη

ΠΩΣ ΝΑ ΠΡΟΦΥΛΑΞΕΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΙΝΔΥΝΟ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ

3934767_f260

• Οι γονείς πρέπει να μάθουν στο παιδί τα τηλέφωνα τους, τη διεύθυνση του σπιτιού και πώς να καλεί την αστυνομία.

• Δεν πρέπει ποτέ να βάζουν το όνομα του παιδιού πάνω στην τσάντα ή τα ρούχα του ,γιατί ίσως κάποιος τα φωνάξει με το όνομα τους και έτσι τους φανεί πιο γνώριμος.

• Να είναι διαθέσιμοι όταν το παιδί τους θέλει να τους πει κάτι, γιατί έτσι θα μάθει να στρέφεται αμέσως σε εκείνους αν κάτι συμβεί.

• Να μάθουν στα παιδιά να μη φοβούνται να εκφράσουν τους φόβους τους.

• Να μην τα πιέζουν να αγκαλιάζουν κάποιο συγγενή ή φίλο αν τα παιδιά δεν θέλουν. Πρέπει το παιδί να νιώθει ελεύθερο να επιλέξει μόνο του αν θέλει να αγκαλιάσει κάποιον ή όχι.

• Αν το παιδί είναι πολύ αρνητικό απέναντι σε κάποιο φιλικό ή συγγενικό τους πρόσωπο να προσπαθούν να μάθουν το γιατί.

• Να μάθουν στα παιδιά τους την συνέπεια με το να είναι οι ίδιοι συνεπείς. Αν αργήσουν να σχολάσουν από τη δουλειά να τηλεφωνούν στα παιδιά και να τα ενημερώνουν

• Δεν πρέπει να αφήνουν ποτέ ένα παιδί να περιπλανιέται μόνο του σε ένα κατάστημα ή στο δρόμο. Δεν πρέπει να το αφήνουν ποτέ μόνο του μέσα στο αυτοκίνητο. Δεν πρέπει να το αφήνουν ποτέ να πηγαίνει μόνο του σε δημόσια τουαλέτα.

.• Εξηγήστε στα παιδιά ότι ένας άνθρωπος που θέλει να τους κάνει κακό, μπορεί να προσπαθήσει να τα δελεάσει με γλυκά, καραμέλες, παιχνίδια,, αυτοκόλλητα. Επίσης μπορεί να κάνει ότι είναι τραυματισμένος ή ότι χρειάζεται οδηγίες ή βοήθεια. Ένας ενήλικας που χρειάζεται βοήθεια δε θα την ζητήσει από ένα παιδί.

• Επικίνδυνοι δεν είναι μόνοι οι ξένοι αλλά και άνθρωποι που μπορεί να είναι γνωστοί στο παιδί.

• Μάθετε στο παιδί να προφυλάσσει το σώμα του. Να αναγνωρίζει τα καλά και τα κακά αγγίγματα.

• Ενημερώστε το για τα δικαιώματά του.

• Δώστε του την δυνατότητα να μάθει ότι δεν είναι πάντα καλή η πλήρης υπακοή στους κανόνες. Όταν νιώθει ότι του παραβιάζουν την ελευθερία του ή το σώμα του, να μάθει να λέει ΟΧΙ!!

• Να μάθει να εκφράζει τι του αρέσει και τι όχι.

• Να μάθει να χρησιμοποιεί τη φωνή του για να φωνάξει αν νιώθει ότι κινδυνεύει, να μάθει τους μυς του σώματός του και πως μπορούν να του δώσουν δύναμη όταν είναι σε κίνδυνο.

ΠΩΣ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΤΕ ΣΕ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΥΠΟΣΤΕΙ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ

Ένα γεγονός που πολλοί άνθρωποι δεν γνωρίζουν σχετικά με τα κακοποιημένα παιδιά, είναι ότι συχνά αγαπούν το άτομο που τα κακομεταχειρίζεται. Είναι δύσκολο να το πιστέψουμε, αλλά είναι αλήθεια!

Αυτό συμβαίνει γιατί το άτομο αυτό, είναι συχνά κάποιος που γνωρίζουν καλά και εμπιστεύονται, μέσα από το περιβάλλον τους. Συνεπώς τα παιδιά διστάζουν να αποκαλύψουν ότι κακοποιούνται, καθώς φοβούνται ότι το άτομο που τα βλάπτει θα πάθει κάτι κακό. Ένας άλλο λόγος είναι ότι πολλές φορές απειλούνται από τον ίδιο το θύτη.

Τα παιδιά που έχεις υπό την φροντίδα σου σε αγαπούν και σε εμπιστεύονται. Ένα παιδί που έχει υποστεί κακοποίηση, ίσως σου μιλήσει για αυτό που του συνέβη. Το να ακούσεις αυτό το παιδί είναι πολύ δύσκολο. Μπορεί να αντιδράσεις με διάφορους τρόπους. Η αντίδραση σου όμως είναι πολύ σημαντική για το παιδί. Εάν αντιδράσεις με απέχθεια ή δεν πιστέψεις αυτά που σου λέει, ίσως σταματήσει να σου εξιστορείται τι συνέβη. Αυτό θα το αποτρέψει να δεχτεί βοήθεια. Θα αποτρέψει τον τερματισμό της κακοποίησης.

Πρέπει να ακούτε με πολύ προσοχή ένα παιδί που σας μιλάει για την τραυματική εμπειρία του. Μην ξεχνάτε, ότι είναι πολύ δύσκολο για εκείνο να εξωτερικεύσει αυτά που το βασανίζουν. Ειδικά όταν το παιδί έχει υποστεί σεξουαλική κακοποίηση, έχει καταφέρει να βρει όλο το κουράγιο που διαθέτει για να σας μιλήσει. Το πως θα μπορέσετε να βοηθήσετε το παιδί θα κριθεί από το πως θα χειριστείτε την συζήτηση.

Ακολουθήστε τις παρακάτω συμβουλές, όταν μιλάτε με ένα παιδί που αποκαλύπτει κακοποίηση:

  • Βοηθήστε το παιδί να αισθανθεί άνετα. Δεν είναι εύκολο για ένα παιδί να μιλάει για την κακοποίηση του. Σεβαστείτε την ιδιωτικότητα του και μιλήστε του σε ένα ήσυχο μέρος, το οποίο θα είναι όμως οικείο. Αυτό θα το βοηθήσει να αισθανθεί άνετα.
  • Καθησυχάστε το παιδί ότι δεν είναι δικό του λάθος. Τα περισσότερα παιδιά που έχουν υποστεί κακοποίηση αισθάνονται ή κατηγορούνται από τους θύτες τους, ότι εκείνα είναι υπεύθυνα για αυτό που τους συνέβη. Είναι πολύ σημαντικό να πείτε στο παιδί ότι δεν είναι ένοχο και υπεύθυνο για την κακοποίηση του. Πρέπει να ξέρουν ότι δεν έχουν κάνει τίποτα κακό.
  • Προσπαθήστε να μην αντιδράσετε με σόκ, θυμό ή απέχθεια. Η αντίδρασή σας απέναντι σε αυτά που το παιδί σας εκμυστηρεύεται είναι πολύ σημαντική για εκείνο. Να είστε ήρεμοι καθώς σας παρακολουθεί με προσοχή. Εάν αντιδράσετε με θυμό ή απέχθεια, δεν θα νιώσει άνετα να συνεχίσει. Ίσως ακόμα του δημιουργήσετε φόβο και σύγχυση. Αυτό θα σας αποτρέψει από το να ενεργήσετε έγκαιρα και να το βοηθήσετε.
  • Μην πιέσετε το παιδί να σας μιλήσει. Δώστε του χρόνο και αφήστε το να μιλήσει με το δικό του ρυθμό. Σε περίπτωση που το παιδί είναι απρόθυμο να μιλήσει, μην το αναγκάσετε. Ακόμη εάν δεν αισθάνεται άνετα όταν μιλάει για συγκεκριμένα γεγονότα, μην το πιέσετε για περισσότερες λεπτομέρειες. Μπορείτε να αλλάξετε θέμα συζήτησης, με κάτι που το κάνει να νιώθει πιο άνετα.
  • Μην αναγκάσετε το παιδί να σας δείξει τα τραύματα του. Εάν εκείνο θέλει να τα δείξει, μπορείτε να του το επιτρέψετε. Στην περίπτωση όμως που είναι απρόθυμο, μην το πιέσετε. Ακόμη δεν μπορείτε να επιμείνετε να βγάλει τα ρούχα του ώστε να δείτε έαν διαθέτει όντως μώλωπες.
  • Χρησιμοποιήστε απλές λέξεις, κατανοητές από τα παιδιά. Εάν το παιδί πει κάτι που δεν καταλαβαίνετε, όπως μια λέξη για ένα μέρος του σώματος, ζητήστε από το παιδί να σας δείξει το μέρος αυτό στο σώμα του. Μην διορθώνετε και σε καμία περίπτωση μην γελάτε με τις λέξεις που χρησιμοποιεί το παιδί. Όταν χρησιμοποιείται τις ίδιες λέξεις που χρησιμοποιεί το παιδί, το βοηθάτε να χαλαρώσει και να νιώσει λιγότερο φοβισμένο. Με αυτό τον τρόπο, το παιδί θα νιώσει ότι το καταλαβαίνουν.
  • Μην ανακρίνετε το παιδί. Ο σκοπός της συζήτησής σας είναι να μαζέψετε αρκετές πληροφορίες, ώστε να κάνετε επίσημη καταγγελία. Όταν έχετε τις πληροφορίες που χρειάζεστε μπορείτε να σταματήσετε τη συζήτηση. Μην προσπαθήσετε να αποδείξετε ότι συνέβη η κακοποίηση.
  • Κάντε κατάλληλες ερωτήσεις. Επιλέξτε προσεχτικά το λεξιλόγιο των ερωτήσεων σας. Αυτό εξασφαλίζει ότι θα πάρετε σωστές πληροφορίες από το παιδί. Για παράδειγμα, εάν δείτε ένα μώλωπα στο παιδί, που πιθανόν να προέρχεται από κακοποίηση, μπορείτε να πείτε στο παιδί “Αυτό πρέπει να πονάει. Θέλεις να μου πείς πως έγινε;”. Δεν θα ήταν κατάλληλο να πείτε, “Αυτή η μελανιά έγινε επειδή κάποιος σε χτύπησε;”. Θυμηθείτε ότι μπορεί να κάνετε περισσότερο κακό εάν “φυτέψετε” στο παιδί ιδέες ή λέξεις. Αφήστε το να σας πει την ιστορία του και να σας δώσει απαντήσεις.
  • Μην κάνετε “Γιατί” ερωτήσεις. Ερωτήσεις όπως “Γιατί σε χτύπησε” ή “Γιατί το έκανε αυτο”, θα μπερδέψουν το παιδί περισσότερο. Θυμηθείτε ότι τα παιδιά που έχουν υποστεί κακοποίηση συχνά δεν καταλαβαίνουν για ποιο λόγο τους συμβαίνει. Αυτού του είδους οι ερωτήσεις θα τα αναγκάσουν να σκεφτούν τα αίτια της κακοποίησης. Επιπλέον δεν πρόκειται να σας δώσουν χρήσιμες πληροφορίες.
  • Μην μάθετε στο παιδί νέους όρους ή λέξεις. Κάτι τέτοιο μπορεί να το επηρεάσει ή να το βλάψει. Επίσης αλλάζετε την αρχική αποκάλυψη του παιδιού, κάτι που είναι σημαντικό σε σχέση με το νόμο και το δίκαιο.
  • Προσπαθήστε να καταλάβετε τι ζητάει το παιδί απο εσάς. Ίσως ζητήσει να υποσχεθείτε ότι δεν θα αποκαλύψετε το μυστικό του. Ίσως ζήτήσει να του πείτε τι πρόκειται να κάνετε. Είναι χρήσιμο να ξέρετε τι περιμένει το παιδί απο εσάς. Θα σας βοηθήσει να σχεδιάσετε τις επόμενες κινήσεις σας.
  • Να είστε ειλικρινής με το παιδί. Πείτε του πως πρόκειται να ενεργήσετε. Αυτό θα του εμπνεύσει εμπιστοσύνη. Μην υποσχεθείτε πράγματα που δεν μπορούν να γίνουν. Για παράδειγμα, πείτε του ότι ίσως χρειαστεί να το αποκαλύψετε σε κάποιον, έτσι ώστε να μην ξαναπληγώθει. Με αυτό τον τρόπο δεν θα φοβηθεί εάν ανακαλύψει ότι κάποιος άλλος ξέρει το μυστικό του.
  • Επιβεβαιώστε τα συναισθήματα του παιδιού. Πείτε του ότι είναι λογικό να νιώθει φοβισμένο, πληγωμένο, μπερδεμένο ή θυμωμένο.
  • Στηρίξτε το παιδί. Κάντε το να νιώσει ότι χαίρεστε που σας εκμυστηρεύτηκε αυτό το συμβάν. Δείξτε του ότι το πιστεύετε και ότι νοιάζεστε. Μερικά παιδιά θεωρούν ότι δεν θα τα θέλετε πια, εξαιτίας αυτού που σας είπαν. Διαβεβαιώστε τα ότι είστε ακόμη φίλοι τους.
  • Θυμηθείτε: η ασφάλεια του παιδιού είναι το παν. Να είστε ευαίσθητοι και να νοιάζεστε για την ασφάλεια του. Να έχετε υπόψιν ότι υπάρχει η πιθανότητα να κακοποιηθεί περαιτέρω στο μέλλον εάν μαθευτεί ότι κατήγγειλε την κακοποίηση του. Εάν θεωρείτε ότι το παιδί βρίσκετε σε κίνδυνο, επικοινωνήστε με την αστυνομία το συντομότερο δυνατόν.

Πηγή: http://www.extension.purdue.edu/providerparent

ΤΟ ΞΥΛΟ ΔΕΝ ΒΓΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ

«Τα χέρια είναι για να φροντίζουν και όχι για να τιμωρούν. Σηκώστε το χέρι σας κατά της σωματικής τιμωρίας των παιδιών!». Μια μεγάλη εκδήλωση διοργάνωσε στις 30 Απριλίου 2009 στο Ζάππειο Μέγαρο, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά της Σωματικής Τιμωρίας, το Δίκτυο για την Πρόληψη και Καταπολέμηση της Σωματικής Τιμωρίας στα Παιδιά, συντονιστής του οποίου είναι ο Συνήγορος του Παιδιού.
Ο καραγκιοζοπαίκτης Γιάννης Νταγιάκος, συνεργάτης του Σπαθάρειου Μουσείου, έδωσε το δικό του μήνυμα κατά της σωματικής τιμωρίας των παιδιών.